अक्षरमंत्र

 मी… आणि हरवलेल्या पावलांचा मागोवा  ✍️ सुनिलदत्त कुलकर्णी, जेजुरी कधी कधी ना, आयुष्याच्या अफाट गर्दीत एकदम हलक्या किरणासारखं काहीतरी चमकतं. ते चमकणं आवाज करत नाही, ते नजरेला ठोसा देत नाही, ते फक्त मनाच्या कोपर्‍यात एक कुजबुज सोडतं— “अरे… मी कुठे?” आपण जगताना किती मुखवटे चढवतो… घरी आपण कोणाचा मुलगा, कोणाचा पती, कोणाचा बाप. ऑफिसमध्ये— कोणाचा अधिकारी, कोणाचा ‘डेडलाईन वाचवणारा’ आणि समाजात तर आपण कायम ‘उभा, ठाम, समर्थ’ दिसायला हवं अशा चौकटीत. या सगळ्यांच्या आड, एक छोटासा, नगण्य वाटणारा, पण अत्यंत जिवंत मी असतो. तो फार मागत नाही. त्याला पदं, सत्ता, कौतुक, गौरव नको. त्याला फक्त हवाय— थोडा स्वच्छ श्वास, थोडी मनमोकळी हसण्याची जागा, आणि स्वतःसोबत बसण्याइतकं अडथळाविरहित अस्तित्व. पण आपण? पहाटेचा चहा घ्यायच्या आधीपासून रात्री थकल्यावर उशीवर डोकं टेकेपर्यंत ‘करणं, निभावणं, मिळवणं, टिकवणं’ यांच्या रणधुमाळीत हरवत राहतो. एके दिवशी, कोणत्यातरी शांत दुपारी, जुनी डायरी, एखादा फोटो, एखादं गाणं किंवा अचानक लागलेला वाऱ्याचा स्पर्श तो हरवलेला मी परत येतो… डोळ्यात अस्पष्टशी पाण्याची किनार बनते. ओठांव...