अक्षरमंत्र

   भीती… आणि विश्वासाची अलगद उमलणारी पहाट ✍️ सुनिलदत्त कुलकर्णी, जेजुरी काही भावना शब्दांच्या बारीक धाग्यांनी विणलेल्या असतात… दिसायला साध्या, पण त्यांच्यात दडलेली जडणघडण आयुष्यभर सोबत राहणारी. त्यातली एक भीती— शांत, निशब्द, तरीही मनाच्या खोल खोल कप्प्यांत मागे बसून सगळ्या विचारांवर आपला ठसा उमटवत राहणारी. आणि दुसरी म्हणजे विश्वास— नभाच्या काठावरून अलगद उगवणाऱ्या पहाटेसारखा, धीराने पुढे सरकणारा. भीती येते नेहमी एकच पुटपुटते— “काही झालं तर?” अगदी अनाहूत पाहुण्यासारखी दार ठोठावत राहते. प्रत्येक निर्णयाच्या उंबरठ्यावर ती अचानक उभी राहते, मनाला घाबरवते.… आणि पाऊल मागे न्यायचा प्रयत्न करते. पण विश्वास? तो कधी आवाज चढवत नाही. तो फक्त हलक्या प्रकाशरेषेसारखा प्रकटतो— “हो, चूक होऊ शकते… पण तू उभा राहू शकशील.” आणि हाच तर आपल्या आयुष्यातला रोजचा खेळ— एक थांबवणारी सावली, आणि दुसरी पुढे नेणारी किरणरेषा. 🌿 छोटंसं पण आयुष्यभराचं उदाहरण तप्त ऊन. दुपारचे. एक छोटासा मुलगा सायकल शिकतोय. बाजूलाच त्याची आई—काळजीने मिटणारे डोळे, थरथरणारे हात… आणि अंतर्मनातला एकच सवाल: “माझ्या बाळाला काही झालं तर?”...