*विश्वासाचा वाटसरू*

 *विश्वासाचा वाटसरू*

(लेख: सुनिलदत्त कुलकर्णी)

*"तुम्हाला सदैव वाट सापडेल असं नाही… पण 'प्रक्रियेला' विश्वासानं शरण जा, तीच तुम्हाला पुढं घेऊन जाईल."*

हे वाक्य मी पहिल्यांदा ऐकलं तेव्हा मला वाटलं – हं, बरंय. पण काही फारसं खोलवर गेलं नव्हतं. पण जसं-जसं आयुष्याचे वळणं आली, तसंतसं हे वाक्य केवळ शब्दांचं नव्हतं, तर ते जीवनाचं सार बनून हृदयात खोलवर खोलवर रुजत गेलं.

आयुष्यात प्रत्येक क्षण सुस्पष्ट असेल, प्रत्येक वळण दिसेल, प्रत्येक वाट सरळसोट असेल, असं नसतं. काही वेळा धुक्याच्या पडद्याआडून वाट चालायची असते. काही वेळा संपूर्ण अंधारात चालावं लागतं, केवळ अंतर्मनातल्या विश्वासाच्या दिव्यावर.

माझं एक स्वप्न होतं… पण त्याची दिशा सुद्धा ठाऊक नव्हती. लोक विचारायचे – "तुला खरंच वाटतं का की हे शक्य आहे?" आणि मी फक्त एकच उत्तर देत असे – "माहीत नाही… पण मला चालायचं आहे."

कधी वाट चुकलो, कधी परत आलो, कधी वाट हरवली, कधी वाटच नव्हती… पण चालणं थांबलं नाही. कारण एक गोष्ट पक्की समजली होती – *जगण्याच्या प्रक्रियेला जर आपण प्रामाणिकपणे स्वीकारलं, तर ती आपल्याला तुटलेल्या पूलावरून चालायला शिकवते, पडलेल्या आभाळाखालून जगायचं धाडस देते, आणि अपूर्णतेतही पूर्णत्वाचं भान देऊन जाते.*

काही वेळा वाट दिसत नसते, पण चालणं आवश्यक असतं. कारण त्या चालण्यातच आपल्या अंतरात्म्याचा ठाव असतो.

आणि हो… चालताना जेव्हा आपण एखाद्या वळणावर पोहोचतो, जिथून मागे वळून पाहिलं, तेव्हा लक्षात येतं – "अरे, हाच तर मार्ग होता! फक्त तेव्हा आपल्याला दिसत नव्हता."

विश्वास ही फार अद्भुत गोष्ट आहे. *तो डोळ्यांनी दिसत नाही, कानांनी ऐकू येत नाही… पण तो मनाच्या खोल कपाऱ्यात गूंजतो.* आणि हे गूंजणंच आपल्या पावलांना चालायला लावतं.

या प्रक्रियेला शरण जा. तिला प्रश्न विचारू नका. तिच्यावर संशयही नको. कारण ती आपल्या आतल्या शक्तीला जागवते – धैर्य, संयम, सहनशीलता, आणि सर्वात महत्वाचं म्हणजे "स्वतःवरचा विश्वास."

कधीकधी वाट हरवलेली असते, पण हरवलेली वाटच आपल्याला सापडलेलं स्वतः दाखवते.

शेवटी काय?

जीवन हे कोणत्याही नकाशाविना दिलेलं एक प्रवासपर्व आहे…

पण त्या प्रवासात जर तुम्ही 'प्रक्रियेवर' विश्वास ठेवला,

तर 'गंतव्य' तुमच्यावर प्रेम करायला लागेल…!

– तुमचाच एक वाटसरू,

जो अजूनही चालतो आहे… अंधारात, धुक्यात, पण पूर्ण विश्वासात.

सुनिलदत्त कुलकर्णी 

जेजुरी