"ना टेक ऑफ, ना लँडिंग…"

 "ना टेक ऑफ, ना लँडिंग…"

सकाळी मोबाईलवर एक पोस्ट वाचली—
"या जगात काहीच ऑप्शनल नाही… ना टेक ऑफ, ना लँडिंग… आणि यापैकी काही आपल्या हातातसुद्धा नाही!"
क्षणभर वाटलं, अगदी आपल्याच मनातले शब्द कुणीतरी लिहून टाकलेत!
कार्यकारी झालो, तो क्षण होता ‘टेक ऑफ’सारखा—मधूनच ऊर्जेची एक लाट अंगात संचारली होती. पण आज… दोन वर्षांनी मागे वळून पाहतोय… तर प्रश्न पडतोय, मी खरंच कुठे टेक ऑफ केलं होतं का?
कारण इथे 'टेक ऑफ' म्हणजे काय? नवीन designation, नवीन टेबल, नव्या जबाबदाऱ्या… पण decision-making नाही, autonomy नाही, direction नाही!
उडतोय म्हणायचं… पण स्वतःच्या पंखांचं नियंत्रण कुणाकडेच नाही.
आणि लँडिंग?
त्याची वेळ कुठे, ठिकाण कुठे, कोण ठरवतं?
ती ट्रान्सफर ऑर्डर अचानक inbox मध्ये येते आणि एखादं 'लँडिंग' होतं.
कधी आपण तयार नसतो, कधी आपल्याला अजिबात हवं नसतं.
पण उतरावं लागतं, कारण पायलट आपणच नसतोच मुळात.
या सगळ्या प्रवासात एक गोष्ट समजते—
जगणं ही कुठली तरी नियोजित फ्लाइट नसते.
इथे Boarding पास आपल्याच नावाने असतो, पण Runway कुणाचातरी सत्तेवर असतो.
सिंहासन, पताका, पदोन्नती या सगळ्या गोष्टी ‘टेक ऑफ’सारख्या वाटतात…
पण जर त्या उड्डाणात "स्वतः" हरवला, तर त्या आकाशाचा उपयोगच काय?
म्हणूनच आता वाटतं,
ना टेक ऑफ, ना लँडिंग हवे!
माझ्या हातात असलेला प्रत्येक क्षण हवाय,
मधल्या आकाशातली ती अस्थिर पण खरी फ्लाइट हविय.
तिथे तरी माझा आत्मा 'ऑटो पायलट'वर नसेल!
- सुनिलदत्त कुलकर्णी
(एक उडणं विसरलेला अभियंता…)

उडण्याचा क्षण
एखाद्या दिवशी वाटतं — आपण उडतोय… भरारी घेतोय… टेक ऑफ करतोय…
पण हे आपलं ठरवलेलं नसतं. कुणीतरी अदृश्य शक्ती आपल्या पंखांत वाऱ्याचा वेग टाकते आणि आपण हवेत असतो.
आणि मग एके दिवशी, अगदी न सांगता… एखादं 'लँडिंग' होतं.
ते कधी मऊशार गवतावर, तर कधी काटेरी खडकांवर.
पण उतरावं लागतंच… कारण तोही निर्णय आपला नसतो.
ना उड्डाण आपलं, ना उतरणं.
फक्त मधली ती 'फ्लाईट' — ती मात्र आपण जगलेली असते.
आणि तिथंच आपली खरी परीक्षा होते…


*"ना टेक ऑफ, ना लँडिंग…"*

ना टेक ऑफ माझा, ना माझं लँडिंग,
फक्त उडतोय अनंत आकाशात बांधून बंधनातली ओळख.
कोणत्या दिशेने, कुणासाठी—हाच प्रश्न सतत मागं लागलेला,
आणि वरून सगळ्यांना वाटतो मी किती भाग्यवान उडतोय!
माझ्या पंखांवर कुणी दुसरंच नाव लिहिलंय,
तरीही आभाळ माझंच आहे असं मीच समजून घेतो.
कधीतरी स्वतःसाठी उडता येईल का,
ह्या आशेवरच जगतो…
कारण इथे उड्डाणंही ऑर्डरवर,
आणि उतरायचं ठिकाणही दुसऱ्याच्या मर्जीवर!!

टिप्पण्या

टिप्पणी पोस्ट करा

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

अविनाश निंबाळकर : साधेपणातून घडलेला अर्थपूर्ण जीवनप्रवास

इमेज
  अविनाश निंबाळकर  : साधेपणातून घडलेला अर्थपूर्ण जीवनप्रवास अविनाश  निंबाळकर (संचालक - प्रकल्प , महापारेषण)  यांचा जीवनप्रवास हा कुठल्याही झगमगाटाचा नाही ; तो आहे अनुभवांनी समृद्ध झालेल्या साधेपणाचा , मूल्यांवर ठाम राहिलेल्या विचारांचा आणि समाजाशी नाळ घट्ट बांधलेल्या माणसाचा. स्वतःला ते नेहमी “कॉमन मॅन” म्हणतात ; पण त्यांच्या आयुष्याकडे बारकाईने पाहिलं , तर कळतं की हा सामान्यपणा जाणिवांचा , कर्तव्यभावनेचा आणि माणुसकीचा आहे—जो आज दुर्मिळ होत चालला आहे. बालपण : निसर्गाशी जोडलेली माती नागपूरजवळील एका छोट्या गावात त्यांचं बालपण गेलं. साहेबांचं लहानपण म्हणजे निसर्गाचं मुक्त विद्यापीठ होतं. पावसाळ्यात भरून वाहणारे ओढे , पाण्याची तात्पुरती सोय , मातीशी जोडलेलं जगणं—या सगळ्याने त्यांच्या मनात संवेदनशीलतेची बीजं रुजवली. गावाकडचं आयुष्य म्हणजे कष्ट , मर्यादा आणि समाधान यांचा समतोल कसा साधायचा , हे त्यांनी नकळत शिकून घेतलं. त्यांचे वडील शाळेत शिक्षक होते. त्यामुळे घरात शिक्षणाबद्दल आदर , शिस्त आणि प्रामाणिकपणा यांना विशेष महत्त्व होतं. वडिलांच्या सहवासामुळे ज्ञान ही केव...
अधिक वाचा

दामिनी : आतल्या आकाशात चमकलेली वीज

इमेज
 दामिनी : आतल्या आकाशात चमकलेली वीज ✍️ सुनिलदत्त कुलकर्णी, वाळूज दामिनी म्हणजे वीज. ती केवळ आकाशात चमकणारी रेषा नाही; ती अंधाराशी वाद न घालता, त्याला आपोआप माघार घ्यायला भाग पाडणारी एक निर्णायक उपस्थिती आहे. स्त्रीचं अस्तित्वही असंच असतं. तिच्या आयुष्याचं आकाश अनेकदा ढगांनी भरलेलं असतं— जबाबदाऱ्यांचे, नात्यांचे, समाजाच्या अपेक्षांचे, “हेच योग्य” आणि “हेच करायला हवं” अशा न सांगितलेल्या आदेशांचे. या ढगांतून ती चालत राहते, कर्तव्य निभावत राहते, पण स्वतःकडे पाहण्याची सवय कधी तरी हरवते. प्रशिक्षण म्हणजे बदल नाही, आठवण दामिनी हे प्रशिक्षण म्हणूनच केवळ कौशल्यविकासाचा उपक्रम राहत नाही. ते स्त्रीच्या आतल्या आकाशात पहिल्यांदाच उमटलेली एक सौम्य, पण ठाम चमक ठरते. इथे कुणी तिला “तू अशी हो” असं सांगत नाही. इथे तिला विचारलं जातं— “तू आहेस तरी कोण?” हा प्रश्नच सगळ्यात मोठं प्रशिक्षण ठरतो. कारण स्त्रीकडे शक्ती नसते असं नाही; ती शक्ती इतकी काळजीपूर्वक, इतकी शिस्तबद्धपणे वापरली गेली असते की तिलाच तिची तीव्रता जाणवत नाही. तिला सहनशीलतेचं कौतुक मिळतं, पण निर्णयक्षमतेची संधी मिळत नाही. तिच्या त्यागाचं ग...
अधिक वाचा

🎖️ गौरव पत्र 🎖️ईएचव्ही यंत्रणांच्या वतीने मा. संचालक (प्रकल्प) श्री. अविनाश निंबाळकर साहेब यांना

 🎖️ गौरव पत्र 🎖️ (ईएचव्ही यंत्रणांच्या वतीने) आदरणीय मा. संचालक (प्रकल्प) श्री. अविनाश निंबाळकर साहेब आज या उजेडाच्या साक्षीने, आम्ही— ईएचव्ही लाईनचे उंच टॉवर, शब्द न बोलता वाहणारे कंडक्टर, व्यवस्थेचे सांधे असलेले क्लॅम्प–कनेक्टर्स, आणि सबस्टेशनमधील सदैव जागे, पण मौन उपकरणे— एकत्र येऊन, आपल्या कृतज्ञतेसह हा गौरव व्यक्त करीत आहोत. टॉवर म्हणून आम्ही शिकलो: उंचीपेक्षा पाया खोल असावा. तो पाया म्हणजे आपला संयम. कंडक्टर म्हणून आम्ही शिकलो: ताण सांभाळायचा, वाढवायचा नाही. तो समतोल म्हणजे आपली निर्णयदृष्टी . क्लॅम्प आणि कनेक्टर्स म्हणून आम्ही शिकलो: लहान घटक दुर्लक्षित झाले, तर मोठी यंत्रणा ढासळते. ही जाणीव म्हणजे आपली संवेदनशीलता. सबस्टेशनमधील उपकरणे म्हणून आम्ही अनुभवलं: निर्णय आदेश वाटू नयेत, तो विश्वास वाटावा. हे स्थैर्य म्हणजे आपलं नेतृत्व. साहेब, आपलं कार्य गाजावाजा न करता उजळणाऱ्या दीपासारखं होतं— ठाम निर्णय, सौम्य वर्तन, आणि साधेपणातली ताकद. आज आपण सेवानिवृत्त होत असलात, तरी आम्हाला ठाऊक आहे— उजेड कधीच निवृत्त होत नाही. तो फक्त नव्या प्रवासासाठी रूप बदलतो. ईएचव्ही व्यवस्थेच्या वती...
अधिक वाचा