"श्वासात साठवलेली ध्येयांची आठवण"

"श्वासात साठवलेली ध्येयांची आठवण"

✍️ लेखन – सुनिलदत्त कुलकर्णी

कधीकधी आयुष्याच्या गोंधळात, सगळं विसरून जातो आपण. गडबड, धावपळ, ताणतणाव, जबाबदाऱ्या, अपेक्षा आणि निराशा यांचं जणू ओझं मनावर बसतं. आणि अशा एखाद्या क्षणी आपण केवळ थांबतो… डोळे मिटतो… आणि खोलवर एक श्वास घेतो.

हो! तो एकच श्वास… जो केवळ फुफ्फुसात नाही, तर आत्म्यात भरतो. आणि त्या श्वासाबरोबरच डोळ्यांसमोर येतात धूसर झालेल्या पण अजूनही मनाच्या कोपऱ्यात जागृत असलेल्या आपल्या ध्येयांच्या छटा.

कधी बालपणी स्वप्नात पाहिलेली एखादी मोठी गोष्ट, कधी विद्यार्थीदशेत वाटलेली एका वेगळ्या जगाची आस, कधी आई-वडिलांच्या डोळ्यांत चमकलेली आपल्याबद्दलची अपेक्षा, तर कधी एखाद्या अपयशातून मिळालेली चुपचाप प्रतिज्ञा — सगळं सगळं त्या एका खोल श्वासात पुन्हा जिवंत होतं.

हे ध्येय म्हणजे केवळ काही आकडे, पदव्या, किंवा सन्मान नाहीत. ती आहेत आपल्या अस्तित्वाची ओळख. ती आहेत त्या शक्तीची साक्ष — जी आपल्याला झुकू न देता चालवत आली आहे. आपण कितीही थकलो, अपयशी ठरलो, डगमगलो, तरी ती ध्येय आपल्या नकळत आपल्याला उभं करत आलीत.

ध्येयांचं स्मरण म्हणजे नव्याने उभं राहणं.
ध्येय आठवणं म्हणजे स्वतःला पुन्हा सावरून पाहणं.
ध्येय डोळ्यासमोर आणणं म्हणजे स्वतःशी प्रामाणिक होणं.

त्यामुळे...
जेव्हा आयुष्याचा भार असह्य वाटतो,
तेव्हा केवळ एक खोल श्वास घ्या.
आणि स्वतःला आठवा —
"मी का सुरुवात केली होती?"

कारण, क्षणभर विसरलं तरी चालेल... पण संपूर्णपणे हरवणं चालणार नाही.
तुमचं ध्येय, तुमचं स्वप्न… ते अजूनही तुमच्यासाठी थांबलेलं आहे,
फक्त तुम्हाला पुन्हा एकदा श्वास घ्यायची गरज आहे.

शांतपणे. संपूर्ण विश्वासाने. आत्म्याच्या मुळाशी जाऊन.
कारण त्या श्वासात लपलेला आहे – तुमचं पुन्हा उभं राहणं.

श्वास घ्या… आणि चालू द्या… कारण तुमचं ध्येय अजूनही तिथंच आहे – तुमच्यासाठी वाट पाहत.