" थांबलेला थकवा… आणि चालत राहिलेला बाप

थांबलेला थकवा… आणि चालत राहिलेला बाप

✍️ सुनिलदत्त कुलकर्णी

"बाप थकत नाही…"
हे वाक्य आपण सहज उच्चारतो, अगदी एखाद्या पोषाखी सुविचारासारखं.
पण खरी गोष्ट अशी आहे की,
बाप रोज थकतो…
हो, प्रत्येक दिवस त्याच्या अंगाखांद्यावर झिजत असतो.
पण तरीही तो थांबत नाही — हेच त्याचं अद्वितीयत्व!

बापाचं वय आता कपाळावरच्या रेषांमध्ये,
डोळ्यांखालच्या काळ्या वर्तुळांमध्ये,
आणि अंगातल्या संधीवाताच्या वेदनांमध्ये लपलेलं असतं.
पण त्याचं "बापपण" त्याला थांबू देत नाही.

सकाळची अर्धवट झोप,
मध्यरात्रीचे सावध पावलांचे आवाज,
आणि दिवसभराचं दुर्लक्षित पण सततचं धावणं —
यात त्याचं स्वतःचं अस्तित्व हरवतं.

तो थकतो.
कधी अंगाने, कधी मनाने, कधी मनगटाने...
मग कधी कधी अगदी जीवानेही.

कारण त्याच्या थकण्यामागे असतं
लेकरांच्या शिक्षणाचं भविष्य,
पत्नीच्या औषधांची जबाबदारी,
कर्जाच्या हप्त्याचं अनाम ओझं,
आणि त्याच्या न सांगितलेल्या स्वप्नांचं मौन.

तुम्ही कधी पाहिलंय का ते मौन?
न बोलता खूप काही सांगणारं…
कधी चहाचा कप थरथरत्या हातांनी उचलताना,
तर कधी रात्रीच्या शांततेत डोळे मिटून उशीवर तोंड लपवताना?

बापाचं थकणं, त्याचं न बोलणं, त्याचं गप्प बसणं —
हे सगळं आपल्या आयुष्याला गती देण्यासाठी असतं.
आपल्या उंच भराऱ्या त्याच्या तुटक्या पंखांवर झेप घेतात.

सणावाराला नवीन कपड्यांची खरेदी करताना
तो स्वतःसाठी कधीच काही घेत नाही.
त्याच्या संसाराच्या गणितात त्याची गरजच नाही.

कधी बापाने आपल्यासाठी न बोलता केलेली तडजोड मोजून पाहिली आहे?
कधी त्याच्या जुन्या चपलांची फाटकी पट्टी
किंवा त्याने बघितलेलं त्याचं गंजलेलं स्वप्न
आपण समजून घ्यायचा प्रयत्न केलाय का?

बाप थकतो… हे सत्य आहे.
पण बाप थांबत नाही… हे त्याचं कर्मधर्मसंघर्ष आहे.
तो एक चालत असलेला आत्मार्पणाचा स्रोत आहे —
जो थांबला… तर सगळं काही थांबेल.

आज बापावर लिहिलं तरी
त्याच्यासारखं जगता येणं कठीण आहे.
कारण त्याचं थकणं हे फक्त त्याचं नसतं,
ते त्याच्या परिवाराचं भविष्य बनून दररोज पुनर्जन्म घेत असतं.

बाप…
तो श्वास घेतो, पण स्वतःसाठी नाही.
तो रडतो, पण आपल्या मागे लपून.
तो थकतो, पण थांबत नाही…
कारण… तो बाप असतो!