*वेळ*

  *वेळ*

"अवेळी वेळ जेव्हा येते तेव्हा वेळ देत नाही

वेळोवेळी वेळेचा खेळ सुचू देत नाही

वेळ की अवेळ याचा खेळ फक्त काळ ठरवतो

आयुष्य सुखाचे व्हावे म्हणून माणूस फक्त माळ जपतो" -

*"रूपालीच्या रेखांकनातून"*

(रूपाली पाठक, सहाय्यक अभियंता, ALDC, अंबाझरी)

रूपाली पाठक यांच्या "*रूपालीच्या रेखांकनातून*" या रचना संग्रहातील *वेळ* या कवितेच्या प्रत्येक ओळीत, वेळेची नजाकत आणि काळाची करडी नजर, छाया झळकते—जणू रूपाली पाठक यांनी शब्दांच्या धाग्यातून काळाचं वस्त्र विणलंय.

"अवेळी वेळ जेव्हा येते" – इथे ‘अवेळी’ हा शब्द केवळ क्षणाचा उल्लेख करत नाही, तो नशिबाच्या चुकलेल्या संधीचा हुंकार आहे. अवेळी आलेली वेळ म्हणजे आपलं अजाणपण, अपूर्ण तयारी, आणि हतबलतेची एक गूढ आठवण.

"वेळोवेळी वेळेचा खेळ सुचू देत नाही" – ही ओळ एक विचित्र विडंबन आहे. वेळ आहे, क्षण आहेत, पण त्या क्षणांतून काही घडण्याची प्रेरणा नाही, दिशा नाही. जणू वेळ डोळ्यांसमोरून जातेय, पण ती आपल्यासाठी थांबत नाही – ही एक असहाय अनुभूती इथे मनावर गारुड करते.

"वेळ की अवेळ याचा खेळ फक्त काळ ठरवतो" – या एका ओळीत रूपाली पाठक यांनी free will आणि destiny यामधला धूसर सीमारेषेचा पुसट चित्रपट दाखवला आहे. माणूस निर्णय घेतो, पण काळ त्यावर शिक्कामोर्तब करतो. हे विधान काळाच्या सर्वोच्चतेची ग्वाही देते.

"आयुष्य सुखाचं व्हावं म्हणून माणूस फक्त माळ जपतो" – ही शेवटची ओळ म्हणजे सगळ्या कवितेचा आत्मा. श्रद्धा, अंधश्रद्धा, भावविश्व, आणि धैर्य… यांचं एक गूढ एकत्रीकरण. माळ जपणं केवळ धार्मिक क्रिया नाही, तर तो एक भावनिक शरणागतीचा गूढ प्रयत्न आहे – की जिथे माणूस स्वतःचं दुर्बल असणं कबूल करतो, आणि एका अदृश्य शक्तीकडे सुखाच्या आशेने पाहतो.

ही कविता वाचताना वाटतं—रूपाली पाठक यांनी काळालाही एका क्षणापुरतं विसावायला भाग पाडलंय.

त्यांच्या भाषेतील पारदर्शकता, भावना आणि सूक्ष्म निरीक्षणं ही मराठी कवितेच्या वैभवशाली परंपरेचा पुढचा अध्याय लिहीतायत.

त्यांच्या ओळींतून वेळ फक्त चालत नाही—ती आपल्याला चालायला शिकवते. काळ फक्त टोकत नाही—तो आपल्याला अंतर्मुख करतो.

"रूपालीच्या रेखांकनातून" जणू काळ आणि भावनांचं एक कालातीत रसायन तयार झालं आहे—जिथे प्रत्येक वाचकाला स्वतःचा एक हरवलेला क्षण सापडतो… आणि काहीसं उलगडतंही.

© सुनिलदत्त कुलकर्णी , जेजुरी दि. १३.०६.२०२५