"लक्षातली तू"

 शिर्षक: "लक्षातली तू"

घरात सायंकाळी शांतता होती. फक्त पंख्याचा आवाज आणि कधीमधी फोनवर येणाऱ्या नोटिफिकेशनच्या टिंग टिंग.

ती सोफ्यावर बसलेली, त्याच्याकडे रागाने पाहत होती. तो मात्र मोबाईलमध्ये डोळे रोवून काही तरी वाचत होता… कदाचित ऑफिसचं मेल, कदाचित काही रिपोर्ट्स.

"काहीच लक्ष नाही माझ्याकडे!" ती एकदम भडकली.

त्याने थोडा वेळ मोबाईलकडे पाहिलं… पण हळूहळू लक्ष तिच्या आवाजातल्या वेदनेवर आलं. त्याच्या हाताने आपसूक मोबाईल बाजूला सरकला. तो उठून तिच्याजवळ गेला. तिच्या खांद्यावर हलकेच हात ठेवला.

"लक्षातच राहिलीस तू."

त्या चार शब्दांत एवढं काही होतं की ती थोडीशी गोंधळली. तिच्या डोळ्यांतली नाराजी निघून गेली होती, पण ओलाव्याचं एक पातळ थर तिच्या नजरेत चमकू लागला.

"खरंच?" तिचा स्वर आता रागाच्या पलिकडचा झाला होता.

"हो… कधी विसरलो आहे का? सकाळी उठल्यावर पाहिलं जातं ते तुझं चेहरं… ऑफिसला जाताना तुझं कपाळावरचं ‘ते’ हात… दिवसभर कुठेही असलो तरी तुझ्या आवाजाची आठवण… आणि संध्याकाळ झाली की तुझ्या सोबतीचा हुरहुर. हे सगळं ‘लक्षातच’ नाही का येत?"

ती आता ओठ चावून हसत होती, पण डोळ्यातलं पाणी लपवता येत नव्हतं.

"पण तरीही बोललं की हवं वाटतं रे… आपलं ‘आपलं’ म्हणून."

तो तिच्या शेजारी बसला. दोघं काही क्षण शांत बसले.

"कधी कधी वाटतं," तो म्हणाला, "हे बोलणं म्हणजे खरं ‘स्मरण’ असतं. लक्षात असणं म्हणजे आठवणीत गुंतणं नाही, तर त्याच्याविना काहीच पूर्ण न वाटणं."

ती त्याच्याकडे पाहत होती… जणू आता तिचं पूर्ण लक्ष त्याच्यात अडकून पडलं होतं.

"म्हणजे मी तुझं लक्ष आहे का?" ती हलकं हसून म्हणाली.

"नाही… तू लक्षातलीच आहेस."

दोघंही हसले… आणि त्या संध्याकाळी मोबाईल गप्प बसला. फक्त त्यांच्या नात्याचं लक्ष चालू होतं — नितळ, नाजूक, पण खूप गहिऱं.