प्रयत्नाची परिभाषा" ✍️ ललित लेख

 

प्रयत्नाची परिभाषा" ✍️ ललित लेख

आपण आपल्या आयुष्यात किती वेळा “परफेक्ट” होण्याचा आटापिटा करतो? अगदी पाव्हण्यांसमोरचा ताट वाढणं असो की ऑफिसमध्ये सादर होणारी प्रेझेंटेशन… एक अदृश्य दबाव सतत आपल्या पाठीवर हात ठेवतो — “हे चुकू नये, हे उत्तमच हवं!”

पण गंमत बघा, जीवन आपल्याला परिपूर्णतेपेक्षा प्रामाणिकपणाची परीक्षा घेतं. आणि ती परीक्षा आपण ‘मनापासून’ दिली की, उत्तरात आपल्याला ‘शांती’ मिळते… टाळ्यांचा आवाज नाही, फुलांच्या हारांची गरज नाही.

माझ्या ओळखीतील एक गृहिणी — लीला काकू. वय ६० च्या घरात. दिवसभर संसार, घर, आजारपण, आणि तरीही कधी कोणती तक्रार नाही. एकदा मी सहज विचारलं, “काकू, तुम्ही इतकं सगळं करता, थकवा जाणवत नाही का?”

त्यावर त्या मंद हसल्या… “बाळ, मी रोज माझ्या परीने सर्वोत्कृष्ट देण्याचा प्रयत्न करते. पण मला हे ही ठाऊक आहे की प्रत्येक वेळेस ते 'योग्य'च असेल असं नाही. जेवणात मीठ जास्त पडलं, तरी मुलगा म्हणतो – ‘आईच्या हातचं आहे ना… झकास!’”

त्या दिवशी मला समजलं, आपला ‘सर्वोत्कृष्ट’ प्रयत्न हा अनेकदा परिपूर्णतेपेक्षा अधिक प्रेमळ, अधिक जीवाभावाचा आणि अधिक स्वीकारार्ह असतो.

कारण... जीवन एक संगीतातलं साद्यंत्र नाही की ज्यात प्रत्येक सूर अचूकच हवा. "कधी कधी सुरांत किंचितसा फरक पडतो, चूक होते… पण तीच तर भावाला स्पर्श देते."

कृती हाच खरा मंत्र आहे.

आपण जे काही करतो, ते आपल्या परीने, मनापासून, निष्ठेने आणि प्रेमाने केलं की... ‘परफेक्ट’ नसलं तरी ते ‘पूर्ण’ वाटतं.

आजवरच्या आपल्या प्रत्येक अशा क्षणासाठी स्वतःला एक हलकेसे धन्यवाद द्या —

कारण तुम्ही तुमच्या परीने ‘सर्वोत्तम’ दिलंय… आणि तेच खरं मोलाचं आहे.

– सुनिलदत्त कुलकर्णी