संहितेचे अर्भक-
काही संहितेचे अर्भक दुर्दैवी असतात, लेखकाच्या गर्भाशयातच अंत पावतात."
- प्रशांत निगडे
आपली ही ओळ अतिशय अस्वस्थ करणारी, पण तितकीच सत्य आणि सूक्ष्म आहे.
आत्मविश्वासाचा अभाव,
सामाजिक/आर्थिक दबाव,
योग्य वेळ न मिळणं,
आत्मसंतोष किंवा भीती,
परिपक्व विचारांची उणीव,
किंवा अगदी "कुणासाठी लिहावं?" या प्रश्नाचं उत्तर न सापडणं...
ही संकल्पना "क्रिएटिव्ह मिसकॅरिज"सारखी आहे — कल्पना होती, भावना होती, पण लेखणी चालली नाही.
ही प्रतिक्रिया दुःखद आहे, पण प्रत्येक लेखकाच्या आयुष्यात क्वचित तरी येते.
म्हणूनच हे वाक्य केवळ साहित्यिक नव्हे, तर सर्जनशील वेदनेचं एक हृदयस्पर्शी प्रतीक आहे.
जर ते अर्भक वाचवायची जबाबदारी कोणाची असेल, तर ती फक्त लेखकाचीच असते.
थोडक्यात —
ही ओळ एकाच वेळी
कविता आहे, शाप आहे, आणि शिकवणही.
©सुनिलदत्त कुलकर्णी, पुणे
टिप्पण्या
टिप्पणी पोस्ट करा