🌼 "मनाच्या स्पर्शाने रंग येतात…" 🌼

 🌼 "मनाच्या स्पर्शाने रंग येतात…" 🌼

✍️ सुनिलदत्त कुलकर्णी, जेजुरी

पावसाचा पहिला थेंब गळून पडतो…
कोणीतरी खिडकी उघडतो — त्या सरींमध्ये कविता शोधतो…
आणि कोणीतरी छत्री उघडतो — ओढ्यांपासून दूर जातो.
दृश्य तेच, अनुभव वेगळा…
कारण मनाचा दृष्टिकोन वेगळा.

एकच फुलपाखरू.
एखाद्याच्या नजरेत त्याचं सौंदर्य, त्यामागचा सूक्ष्म गूढभाव, एक हलकी चपळता…
तर दुसऱ्याच्या नजरेत — “कुजवणारा कीटक.”
म्हणूनच — या जगात काहीच कंटाळवाणं नसतं.
आपण त्यामध्ये रस घेत नाही, एवढंच खरं.

दोन मित्र गड चढतात.
एक, इतिहासाच्या पायऱ्या मनात उतरवत, प्रत्येक दगडाला अर्थ देतो, शिवकालीन यंत्रणेत जीव फुंकतो.
दुसरा, नेटवर्क नसल्यामुळे वैतागलेला — डोंगर चढतो, उतरतो… आणि म्हणतो –
"काय ठेवलीये एवढी थकवणारी जागा!"

घडामोडी सगळ्याच घडतात…
पण आपण त्यात सहभागी झालो, की त्या ‘घडून जाण्याच्या’ ऐवजी ‘जगून जाण्याच्या’ ठरतात.

एक आजी नातवाला झाडाखाली बसवून शिकवते —
‘अ’ म्हणजे ‘अंजिर’, ‘आ’ म्हणजे ‘आंबा’…
त्या मुलाच्या डोळ्यांत फळांची गोडी नव्हे, तर आजीच्या सुरकुतलेल्या चेहऱ्यातून झिरपणारं प्रेम, मायेची झुळूक आणि ज्ञानाचं उमलतं प्रतिबिंब दिसतं…

आणि दुसरीकडे, एक बाप मुलाच्या हातात वही ढकलतो —
"वाच म्हणतोय मी! अभ्यास कर!"

अभ्यास एकच…
एकीकडे अनुभव, दुसरीकडे दडपण.
फरक फक्त दृष्टीकोनात आणि ‘मनाच्या स्पर्शात’.

कुठे रस, तिथे रसिकता.
कुठे आतून वाहणारा ओघ, तिथेच ओलावा.
मन जर ‘स्वारस्य’ घेऊन उघडलं, तर सामान्य गोष्टीही असामान्य भासतात.

गुलाबाचंच बघा —
कोणी म्हणतं – शृंगाराचं प्रतीक, कोणी – प्रेमाचा दूत,
कोणी – देवाला वाहायचा नाजूक गंध,
तर कोणी म्हणतो – “फक्त काट्यांनी भरलेलं झाड.”

जग रसभरित वाटावं, असं वाटत असेल…
तर जगात रस नसतो… मनात रस असावा लागतो.

आपण अनेकांना विचारतो — “छंद आहेत का?”
उत्तर येतं – “वेळच मिळत नाही…”
खरं तर — छंदासाठी वेळ काढावा लागत नाही…
छंदात वेळ हरवतो.

काहीतरी आवडणं, त्यात गढणं, त्या गोष्टीत स्वतःला झोकून देणं —
हाच तर जीवनातला रसाचा उगम.

एकदा का मन एखाद्या गोष्टीशी ‘जुळलं’…
की ती गोष्ट कंटाळवाणी राहत नाही.
ती अनुभव बनते… आठवण बनते…
कधी कधी आपलीच ओळख बनते.

आणि शेवटी — आयुष्य म्हणजे काय?
रस घेणाऱ्या मनाने ‘रसाळ’ बनवलेली क्षणांची एक गोफ.

🌿
– कारण "जग रसिकतेने पाहिलं, की जगणं रसात झिरपतं!"
🌿