🌿 "मनावरची सावली झटकून टाका…" 🌿

 

🌿 "मनावरची सावली झटकून टाका…" 🌿

✍️ सुनिलदत्त कुलकर्णी, जेजुरी

मनाच्या खोल दालनात काही आठवणी चुपचाप बसलेल्या असतात…

कधी अपमानाची झलक, कधी तुटलेली नाळ, कधी नकळत्या वयात सोसलेली फसवणूक…

कधी आपल्या आतल्या 'आपल्या' माणसांचीच बेगमी…

ह्या आठवणी सुरुवातीला फक्त एक चित्र असतात…

पण काळाच्या ओघात त्या आपल्याच मनावर सावल्या बनून राहतात.

आणि मग, प्रत्येक सकाळ नवी उगवत नाही – ती कालच्या आठवणींनी झाकोळलेली असते.

एकदा एका वडिलांनी आपल्या मुलाच्या कपाटात एक जुनी बॅग पाहिली…

धूळकट, ओलसर, आत जुन्या कागदांचा माफक गंध…

वडिलांनी विचारलं – “हे कशासाठी?”

मुलगा म्हणाला – “शाळेच्या आठवणी आहेत बाबा…”

वडील हसले… म्हणाले –

“ठेवा आठवणी, पण बॅग एवढी जड नको की पुढचं चालणंच थांबेल…”

आपल्याही मनात अशीच एक बॅग असते –

कधी कुणाची अवहेलना,

कधी न मिळालेलं उत्तर,

कधी 'का?' या प्रश्नात अडकून पडलेलं मन…

हळूहळू ती बॅग आपल्या अस्तित्वाचं ओझं होते.

आणि आपण चालणं थांबवतो –

पण जग मात्र पुढे निघून गेलेलं असतं…

🕊️ माफ करणं म्हणजे दुसऱ्यांना नाही… स्वतःला मोकळं करणं असतं.

मनात खोल खोल एक शांत झरा आहे…

पण आपणच त्यात राग, अपमान, पश्चात्तापाचे दगड टाकलेत…

स्वतःलाच विचारून पाहा –

“हे दुखः कशासाठी जपतोय?”

“कुणासाठी झुरतोय?”

“हे सावलीसारखं ओझं घेऊन मी नक्की कुठे पोहोचणार आहे?”

🌼 कधी स्वतःलाच मोकळं करण्याची संधी द्या…

🌼 कधी स्वतःलाच हळूच थोपटा – ‘पुरे झालं आता…’

🌼 कधी स्वतःलाच उभं करा – ‘चला, उन्हात परत पावलं टाका…’

कधी चुकलंच असेल, माफ करा स्वतःला,

कधी तुटलं असेल, सांधा हळुवारतेने,

मन रडण्यासाठी नसेल – झर्यासारखं वाहण्यासाठी असतं,

सावल्या मागे टाकून… उन्हात चालायला शिका पुन्हा!

🍃 कारण आयुष्य हे रानात उमललेलं फूल आहे –

ते त्याच्या प्रत्येक पाकळीवर आनंदाचं सोनं मिरवत असतं…

🎐 जे गेलं ते झरलं… जे शिल्लक आहे ते झेलून घ्या!

🎐 मनावरची सावली झटकून टाका… कारण त्या सावलीखाली कोणतंच नवं स्वप्न उगवत नाही…