कालाचं चाक आणि मनाचं चालणं…
# कालाचं चाक आणि मनाचं चालणं…
> _"काही क्षण मागे राहिले, काही आठवणी पुढे गेल्या...
> पण आपण चालत राहिलो, कारण चालणं हेच खरं जिणं!"_
काही क्षण… कधी थांबले असते, तर?
काही संवाद अधुरे राहिले नसते, काही हात सुटले नसते, काही नजर गुंतून राहिल्या असत्या… असं वाटतं, वाटतं अगदी खोलवर. पण हे "तसंच राहणं" या जगाच्या नकाशावर कोठेच नसतं. **काळ** म्हणजे वाहणारा प्रवाह आहे. तो कोणासाठीही थांबत नाही… आणि म्हणूनच, आपल्यालाही थांबून चालत नाही.
आपण जन्मतो, शिकतो, जगतो, हरवतो, सावरतो… आणि प्रत्येक गोष्ट कधीतरी *"आधीची"* होऊन जाते. दुःख असो वा आनंद – कालांतराने त्या सगळ्याच गोष्टी **आठवणी** होतात. बोचणं कमी होतं, हळवेपणा साठवून ठेवतो आणि मनाच्या कपाटात त्या क्षणांना 'स्मृती' म्हणून मोकळी जागा देतो.
कधी तरी एक दिवस आपण आरशात स्वतःकडे पाहतो आणि विचारतो –
**"मी का एवढं घट्ट धरून बसलो होतो त्या क्षणांना?"**
उत्तर येतं –
**"कारण मी माणूस आहे."**
हो, माणूस… ज्याच्या मनात काळापेक्षा भावना खोल रुजतात.
आपण प्रत्येक आठवणीला घर देतो, दुःखांना उब देतो आणि बदलाला नकार देतो. पण त्याच वेळेस, **काळाचं चाक** आपलं न थांबणारं काम करत राहतं – **फिरणं!**
एखाद्या जुन्या रेडिओसारखं…
ज्याच्या सुरांनी घर भरून जायचं. कधीतरी तो खडखडायला लागतो, आपण दुरुस्त करतो, सांभाळतो… पण शेवटी, **स्वीकार** करतो – तो आता आठवणीत आहे. त्या जागेवर नवीन आलंय, **नव्या सुरांनी सजलेलं**, ते आता स्वीकारायचं आहे.
**माणसंही तशीच…** काहीजण जातात, काही बदलतात, काही हरवतात.
पण *आपणच* मात्र सतत स्वतःला उभं करायचं असतं.
**स्वतःचं मनच आपल्या चालण्याचं इंधन असतं.**
> _"काळ आपल्यासाठी थांबत नाही,
> मग आपण काळासाठी चालणं का थांबवायचं?"_
## 🕊️ उपसंहार
शेवटी, एकच गोष्ट खरं ठरते —
**चालणं हेच खरं जिणं असतं.
आणि स्वीकारणं — हेच चालण्याचं पहिलं पाऊल.**
### 📬 **वाचकहो…**
तुमचं मनही कधी काळाच्या विरोधात थांबून गेलं होतं का?
त्या क्षणांनी तुम्हाला काय शिकवलं?
**कमेंटमध्ये तुमच्या भावना नक्की शेअर करा…**
---
_✍️ सुनीलदत्त कुलकर्णी_
_[@Aksharmantra Blog](#)_
खुप छान लिहिले आहे
उत्तर द्याहटवा