🕯 “माझ्या घराचा मालक कोण?” 🕯

 🕯 “माझ्या घराचा मालक कोण?” 🕯

✍️ सुनिलदत्त कुलकर्णी, जेजुरी

एक दिवस त्यांनी घरी टीव्ही आणला…
डब्याबंद जगाची खिडकी उघडली.
तासनतास त्या पडद्यापुढे बसून जग बघितलं,
पण घर हरवलं.

भिंती बोलणं विसरल्या,
ओसरीवर हसणं खुंटलं,
शब्द रिमोटच्या बटणांत अडकलं…
आणि आयुष्य? ते तर mute वर गेलं.

काही वर्षांनी त्यांनी फ्रीज आणला –
थंडगार सुखांची झाकलेली पेटी.
दूध, फळं, बाटल्या, आईसक्रीम…
पण गरमपण उरलं नाही.
वाफ हरवलेल्या स्वयंपाकघरात
आठवणी डीफ्रॉस्टच्या खालच्या कप्प्यात गोठल्या.
नातं? तेही कधी तापलं नाही…

…आणि मग, एका दिवसात एक नवागत घरात आला/आली.
ते म्हणाले – “हा/ही आपला/आपली आहे.”
ना सल्ला, ना चर्चा –
जणू नव्या पडद्यासारखा बदल…
सगळं rearrange झालं…
आणि माझं *‘जागेवर असणं’*ही विस्थापित झालं.

मी त्याच्याकडे पाहत राहिलो.
नजरेत शब्द नव्हते, शंका मात्र होती –
"कोण ठरवतं घरातलं ‘आपलं’?"

टीव्ही ‘आपला’ झाला,
फ्रीज ‘आपला’ झाला,
नवागतही ‘आपला/आपली’ झाला/झाली…
पण ‘आपण’ कुठे हरवलो?

घर म्हणजे वस्तूंचं संग्रहालय नाही…
ते श्वास घेणारं नातं असतं –
जिथे निर्णयांना स्पर्श असतो,
मतांना मान असतो,
आणि प्रेमाला जागा असते.

टीव्हीवर काहीही दिसो,
फ्रीजमध्ये काहीही राहो,
घरात कोण आहे याहीपलीकडे एकच प्रश्न सतावतो –
"माझं मत कुठं होतं?"

कारण, घरात जर ‘मी’च उरलेलो नसेन…
तर उरतं ते फक्त एक भाड्याचं अस्तित्व.

...आणि म्हणूनच, मनात हळूच उमटतं –

"या घराचा खरा मालक कोण?"

"सुखाच्या वस्तूंच्या घोषणा होत राहतात…
पण माणूसपणाला एकही वाक्य दिलं जात नाही."

🎯 "घरात कुणी नवीन येणं ही घटना असते…

पण कुणी जुनं हरवणं ही शोकांतिका असते!"

"नवागत आल्यानं घर सजतं…
पण ज्याचं मत हरवतं, त्याचं अस्तित्वच गळून जातं."

"घरातला ‘आपला’ कोण?
जो आलेल्या बदलात उरलाच नाही!"