🌿 “माणसं निवडताना… योग्य की सर्वोत्तम?” 🌿

 🌿 “माणसं निवडताना…योग्य की सर्वोत्तम?” 🌿

✍️ सुनिलदत्त कुलकर्णी, जेजुरी

कधी तरी आपण चुकतो… माणसं निवडताना!

कागदावरच्या गुणांच्या टक्केवारीवर, पदव्यांच्या लांबच लांब रांगेवर, किंवा प्रोफाईलवरच्या झगमगत्या शब्दांवरून – "सर्वोत्तम कोण?" याचा शोध घेत राहतो.

पण फार थोड्यांना उमगतं – आपल्याला सर्वोत्तम माणसं नको असतात… आपल्याला "योग्य" माणसं लागतात!

एका उंच, दूरवरच्या टेकाडावर एक छोटं पथक अडकतं.

आकाश ढगांनी झाकलेलं, मदतीचा पत्ता नाही, सिग्नल नाही. सोबत आहेत – एक कुशल ट्रेकर, एक राष्ट्रीय पुरस्कारप्राप्त गिर्यारोहक, आणि गावचा साधा मेंढपाळ मुलगा – ज्ञानू.

GPS काम करत नाही. मोबाईल निशब्द. नकाशे गोंधळात.

गिर्यारोहक नकाशा पसरवतो, ट्रेकर दिशा सांगतो – पण धुकं इतकं दाट की, दिशा कुठंय हेच दिसेनासं.

तिथंच ज्ञानू थांबतो. शांतपणे म्हणतो –

> “तिथं पाच मिनिटात पाऊस पडतो… त्या झाडाखालच्या दगडाखाली साप असतो… आणि तिकडं गेलं तर गवत अंग चिरतं… चला, मी वाट दाखवतो.”

गडगडाटात सारे "सर्वोत्तम" गोंधळात पडतात… आणि "योग्य" माणूस पथ दाखवतो!

आयुष्य असंच असतं… तुम्ही टीम निवडता, संसार करताय, किंवा नाती जपता – तिथं IQ पेक्षा EQ महत्त्वाचं असतं.

कधी तुमच्या रडण्याला कारण न विचारता, फक्त जवळ घेणारी माणसं – योग्य असतात.

कधी तुमचं चुकणं समजून घेणारी, कधी तुमचं अपयश ऐकून शांत बसणारी… ही माणसं "सर्वोत्तम" नसतात, पण "योग्य" असतात.

एक सुंदर, परिपूर्ण, तेजस्वी बोट…

पण जर ते सडल्यावर संपूर्ण हातच दुखवतो, तर काय उपयोग?

आणि दुसरं, एखादं छोटंसं बोट… कधी चमकत नाही, पण जखम न लावता दुसऱ्याला सावरतं.

कुठलं हवं तुम्हाला?

यश म्हणजे लोकांच्या टाळ्यांत हरवलेलं तेज नव्हे…

यश म्हणजे – तुमच्या वाटेवर चालताना योग्य माणसांनी दिलेली साथ.

कारण शेवटी,

मार्ग नेहमीच कठीण असतो… पण माणूस योग्य असेल, तर वाटही मऊ वाटते! 🌿