⚡ "मनाचं सबस्टेशन" ⚡ — एका इमोशनल इंजिनिअरचं अंतःकरण


⚡ "मनाचं सबस्टेशन" ⚡

— एका इमोशनल इंजिनिअरचं अंतःकरण

✍️ सुनिलदत्त कुलकर्णी, जेजुरी

सकाळी ऑफिसला जाताना मी रोज पाहतो एक विशाल सबस्टेशन…
ते उभं असतं — भक्कम, न बोलणारं, आणि तरीही सगळ्याचं उत्तर देणारं.
त्या संरचनेच्या मागे एक शांतता असते, पण ती ही... जागरूक शांतता.

ते बघितलं की मला स्वतःची आठवण येते.
"हे बघ, तुझ्यासारखंच आहे हे सबस्टेशन — भार झेलणारं, आवाज न करणं, आणि नेहमी ऑन ड्युटी!"

मीही एका अदृश्य सबस्टेशनचा ऑपरेटर आहे — मनाचं सबस्टेशन.


 तिथे वीज नव्हे, भावना वहातात. विचारांच्या तारांवरून, नात्यांच्या फीडरमधून, आणि जबाबदाऱ्यांच्या ट्रान्सफॉर्मरमधून.

या मनाच्या सबस्टेशनमध्ये मेंटेनन्स जरासाही ढासळला… की सिस्टीम ट्रिप होते.


 तेव्हाच जाणवतं — भावनाही जळतात, त्या सुद्धा ओव्हरलोडनं.

रोज नवा लोड असतो —
कधी बदल्यांचा पोल फेल होतो, कधी व्यवस्थापनाचं लो-व्होल्टेज निर्णय.
कधी अनुभवी सहकाऱ्यांचा ट्रान्सफॉर्मर बर्न होतो,
तर कधी नव्या माणसांच्या अनिश्चित प्रतिक्रियांना हाताळण्यासाठी मी स्वतःचं ग्राउंडिंग तपासत बसतो.

कधी कधी वाटतं —
"सगळं डिएक्टिव्हेट करावं का? ह्या मेंटल सबस्टेशनचाच शटडाऊन घ्यावा का?"

पण लगेचच उत्तर येतं —
"शटडाऊन घेतलास तर तुझ्या घरात अंधार पसरेल… ऑफिसातही अनिश्चिततेचा ब्लॅकआऊट येईल."

कधी एखाद्या अनुभवी माणसाच्या निरोपानंतर मनात एक ओपन स्विच उघडतो —
त्या आठवणींचा स्पार्क हृदयात काही सेकंद राहतो…
"जुनं काही जातं… की आत काहीसं वीजेसारखंच हलतं!"

नवीन माणसं येतात, पण त्यांच्या शुद्धभावनेची “फॉल्ट कॅपेसिटी” अजून मी निरीक्षणातच ठेवतो.
मनातला ब्रेकर — अजून उघडाच असतो…

या सगळ्याला तोंड देताना,
मी रोज एक लाइटिंग अरेस्टर लावतो — तो म्हणजे 'आत्मसंयम'.
तोच माझं मन सांभाळतो.
कधी भावना शॉर्ट सर्किट होतात,
कधी कंट्रोल रूममध्ये फक्त एक सुस्कारा भरतो… पण मी कुणालाच दाखवत नाही.

SCADA स्क्रीनवर डोळा असतो —
पण घरातले विचार विचारतात —
"तू इथे आहेस ना पूर्ण वेळ?"
आणि मी हसून उत्तर देतो —
"हो... पण मन अजूनही अलार्मच्या प्रतीक्षेतच आहे."

आणि एक दिवस असा येतो —
जेव्हा स्वतःचं मनच ट्रिप होतं.

कोणी समजत नाही —
कारण हे सॉफ्ट फॉल्ट्स असतात.
ना धूर, ना स्पार्क,
फक्त आतल्या वायरिंगमध्ये शांत आगीसारखं काहीतरी होत राहतं…

तेव्हा मी स्वतःलाच विचारतो —
"किती दिवस हा भार झेलणार आहेस रे?"

आणि मग पुन्हा उठतो…
स्वतःचा ब्रेकर ON करतो,
Relay रिस्टोअर करतो,
Self Reset करतो… आणि स्वतःला सांगतो —

"तू इंजिनिअर आहेस —
फक्त वीज नाही,
तर विश्वास, धीर, आणि आधारही वाटतोयस तू!"

🌅⚡ मनाचं सबस्टेशन चालू राहिलंच पाहिजे… कारण तिथूनच तर जीवनाच्या उजेडाची लाईन जाते! ⚡🌅


आपल्याला हे लेखन कसे वाटले? कोणता भाग सर्वात जास्त भावला?

टिप्पण्या

टिप्पणी पोस्ट करा

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

अविनाश निंबाळकर : साधेपणातून घडलेला अर्थपूर्ण जीवनप्रवास

इमेज
  अविनाश निंबाळकर  : साधेपणातून घडलेला अर्थपूर्ण जीवनप्रवास अविनाश  निंबाळकर (संचालक - प्रकल्प , महापारेषण)  यांचा जीवनप्रवास हा कुठल्याही झगमगाटाचा नाही ; तो आहे अनुभवांनी समृद्ध झालेल्या साधेपणाचा , मूल्यांवर ठाम राहिलेल्या विचारांचा आणि समाजाशी नाळ घट्ट बांधलेल्या माणसाचा. स्वतःला ते नेहमी “कॉमन मॅन” म्हणतात ; पण त्यांच्या आयुष्याकडे बारकाईने पाहिलं , तर कळतं की हा सामान्यपणा जाणिवांचा , कर्तव्यभावनेचा आणि माणुसकीचा आहे—जो आज दुर्मिळ होत चालला आहे. बालपण : निसर्गाशी जोडलेली माती नागपूरजवळील एका छोट्या गावात त्यांचं बालपण गेलं. साहेबांचं लहानपण म्हणजे निसर्गाचं मुक्त विद्यापीठ होतं. पावसाळ्यात भरून वाहणारे ओढे , पाण्याची तात्पुरती सोय , मातीशी जोडलेलं जगणं—या सगळ्याने त्यांच्या मनात संवेदनशीलतेची बीजं रुजवली. गावाकडचं आयुष्य म्हणजे कष्ट , मर्यादा आणि समाधान यांचा समतोल कसा साधायचा , हे त्यांनी नकळत शिकून घेतलं. त्यांचे वडील शाळेत शिक्षक होते. त्यामुळे घरात शिक्षणाबद्दल आदर , शिस्त आणि प्रामाणिकपणा यांना विशेष महत्त्व होतं. वडिलांच्या सहवासामुळे ज्ञान ही केव...
अधिक वाचा

दामिनी : आतल्या आकाशात चमकलेली वीज

इमेज
 दामिनी : आतल्या आकाशात चमकलेली वीज ✍️ सुनिलदत्त कुलकर्णी, वाळूज दामिनी म्हणजे वीज. ती केवळ आकाशात चमकणारी रेषा नाही; ती अंधाराशी वाद न घालता, त्याला आपोआप माघार घ्यायला भाग पाडणारी एक निर्णायक उपस्थिती आहे. स्त्रीचं अस्तित्वही असंच असतं. तिच्या आयुष्याचं आकाश अनेकदा ढगांनी भरलेलं असतं— जबाबदाऱ्यांचे, नात्यांचे, समाजाच्या अपेक्षांचे, “हेच योग्य” आणि “हेच करायला हवं” अशा न सांगितलेल्या आदेशांचे. या ढगांतून ती चालत राहते, कर्तव्य निभावत राहते, पण स्वतःकडे पाहण्याची सवय कधी तरी हरवते. प्रशिक्षण म्हणजे बदल नाही, आठवण दामिनी हे प्रशिक्षण म्हणूनच केवळ कौशल्यविकासाचा उपक्रम राहत नाही. ते स्त्रीच्या आतल्या आकाशात पहिल्यांदाच उमटलेली एक सौम्य, पण ठाम चमक ठरते. इथे कुणी तिला “तू अशी हो” असं सांगत नाही. इथे तिला विचारलं जातं— “तू आहेस तरी कोण?” हा प्रश्नच सगळ्यात मोठं प्रशिक्षण ठरतो. कारण स्त्रीकडे शक्ती नसते असं नाही; ती शक्ती इतकी काळजीपूर्वक, इतकी शिस्तबद्धपणे वापरली गेली असते की तिलाच तिची तीव्रता जाणवत नाही. तिला सहनशीलतेचं कौतुक मिळतं, पण निर्णयक्षमतेची संधी मिळत नाही. तिच्या त्यागाचं ग...
अधिक वाचा

🎖️ गौरव पत्र 🎖️ईएचव्ही यंत्रणांच्या वतीने मा. संचालक (प्रकल्प) श्री. अविनाश निंबाळकर साहेब यांना

 🎖️ गौरव पत्र 🎖️ (ईएचव्ही यंत्रणांच्या वतीने) आदरणीय मा. संचालक (प्रकल्प) श्री. अविनाश निंबाळकर साहेब आज या उजेडाच्या साक्षीने, आम्ही— ईएचव्ही लाईनचे उंच टॉवर, शब्द न बोलता वाहणारे कंडक्टर, व्यवस्थेचे सांधे असलेले क्लॅम्प–कनेक्टर्स, आणि सबस्टेशनमधील सदैव जागे, पण मौन उपकरणे— एकत्र येऊन, आपल्या कृतज्ञतेसह हा गौरव व्यक्त करीत आहोत. टॉवर म्हणून आम्ही शिकलो: उंचीपेक्षा पाया खोल असावा. तो पाया म्हणजे आपला संयम. कंडक्टर म्हणून आम्ही शिकलो: ताण सांभाळायचा, वाढवायचा नाही. तो समतोल म्हणजे आपली निर्णयदृष्टी . क्लॅम्प आणि कनेक्टर्स म्हणून आम्ही शिकलो: लहान घटक दुर्लक्षित झाले, तर मोठी यंत्रणा ढासळते. ही जाणीव म्हणजे आपली संवेदनशीलता. सबस्टेशनमधील उपकरणे म्हणून आम्ही अनुभवलं: निर्णय आदेश वाटू नयेत, तो विश्वास वाटावा. हे स्थैर्य म्हणजे आपलं नेतृत्व. साहेब, आपलं कार्य गाजावाजा न करता उजळणाऱ्या दीपासारखं होतं— ठाम निर्णय, सौम्य वर्तन, आणि साधेपणातली ताकद. आज आपण सेवानिवृत्त होत असलात, तरी आम्हाला ठाऊक आहे— उजेड कधीच निवृत्त होत नाही. तो फक्त नव्या प्रवासासाठी रूप बदलतो. ईएचव्ही व्यवस्थेच्या वती...
अधिक वाचा