🌫️ “स्पर्श न झालेलं वास्तव…” 🌫️

 

🌫️ “स्पर्श न झालेलं वास्तव…” 🌫️

✍️ सुनिलदत्त कुलकर्णी, जेजुरी

सकाळच्या मखमली ऊबेत आणि खिडकीबाहेरच्या ओल्या वाऱ्याच्या गंधात मी एका जागी थांबलो होतो… समोर एक रंगीत होडी पाण्यावर सरकत होती… पण नकळत, मी सरकत होतो — अशा काळात, जिथे सगळं "दिसतं", पण काहीच "असत" नाही.

कधी कधी आपण जे उभं करतो, ते इतकं नाजूक असतं की त्याला आत्मा असतो, पण शरीर नसतं —
कागदावर रंगवलेली स्वप्नं, स्क्रीनवरचे हसरे चेहरे, व्हर्च्युअल मिठ्या, 'टायपिंग...' मध्ये अडकलेला संवाद…

क्षणभर वाटतं, हे खरं आहे — पण त्याला गंध नसतो, स्पर्श नसतो, आठवणींचं वजन नसतं.
ते फक्त झळकतं — "जळत" नाही… "सुलगत" नाही.

एकदा मी माझ्या वेदना एका चॅटच्या खिडकीत मोकळ्या केल्या,
समोरून हृदयस्पर्शी प्रतिक्रिया आली.
मग ती 'टायपिंग...' थांबली… आणि मीही.

तेव्हाच जाणवलं —
जिथे संवादाला ध्वनी नसतो, तिथे भावना मुक्याच राहतात.
जिथे मिठीत उब नाही, तिथे आधारही खोटा वाटतो.

माणसाला माणूस म्हणून जपायला लागतो स्पर्श, आवाज, डोळ्यांची ओल…
पण आता सगळं आभासी झालंय.
नात्यांचा एक डिजिटल कॅटलॉग झालाय.
"Online" आहे का? "Seen" केलं का? "Typing..." आहे का?

हे सगळं एका कागदी होडीसारखं…
दिसायला सुंदर, पण पाण्यात पडताच विरघळणारं.
किंवा कागदी पक्ष्यासारखं…
आकर्षक, पण आकाशाच्या उंबरठ्यालाही न भिडता, केवळ टेबलावरच पडलेलं.

आणि मग मनात प्रश्न उठतो —
आपण खरंच जगतोय का? की फक्त "connected" आहोत?

आज पुन्हा खिडकीपाशी उभा आहे.
पाण्यावर एक खरं पान टपटप थेंब घेत तरंगतंय…
कागद नाही… त्याला गळायची भीती नाही.
त्या क्षणी जाणवतं —

भास हा अनुभवाचा पर्याय असू शकतो, पण त्याचं स्थान कधीच होऊ शकत नाही.

🌿 शेवटी, मनाला स्पर्श हवा असतो… सिग्नल नाही. 🌿