*लेक .... माझी सोनुली*- स्वगत
*लेक .... माझी सोनुली* -स्वगत
#वाचणाऱ्याच्या मनात सुकलेल्या डोळ्यांतून एक *वेदनाश्रू* टपटप झरावा, इतकं *खोल दुःख*… काळजात उतरावं अशी ही *वेदना*…
(एका जुनाट खोलीत एकटा बाप. कोपऱ्यात बसलेला. डोळ्यात पाणी नाही… कारण आता अश्रूही सुकलेत. तो फोटो हातात धरून हळूच बोलायला लागतो…)
मी तुला अंगाखांद्यावर खेळवलं गं…
तुला पावलोपावली उभं केलं…
शेवटचं तुझं ‘बाबा’ म्हणणं आठवतंय मला — त्या एका शब्दात माझं संपूर्ण जग साचलेलं होतं…
पण आज... त्या शब्दाची किंमत नाही राहिली.
तू म्हणालीस ना — *“बाबा, तू समजून घ्यावंस*…”
पण काय समजावं बाळा?
की तू तुझ्या बापाला जिवंतपणी गाडून गेलीस… आणि थोडंही मागे वळून बघितलं नाहीस?
तू चाललीस. कायमची.
तुझं ते शेवटचं वाक्य अजूनही कानात घुमतं —
*"माफ कर, बाबा… पण मी माझं आयुष्य निवडलंय*…"
आयुष्य निवडताना तू विसरलीस की *त्या निवडीने एक आयुष्य उद्ध्वस्त झालंय* —
माझं. तुझ्या बापाचं.
(डोळ्यात पाण्याऐवजी आता एक वेडी शांतता आहे… आवाज फुटतो तरीही तो बोलतो…)
*तुझं ते ‘प्रेम’*…
*हो, असेल त्याच्या डोळ्यांत* *तुझ्यासाठी ओल*…
*पण मी तर तुझ्यासाठी आसवं गाळली — *जन्मभर*…
*त्याचं घर तुला पंख देईल बहुतेक*,
*पण मी तर तुला स्वतःचे पंख कापून आकाश दिलं!*
आता… मी काय उरलो गं?
एक पोकळ गाभा…
एक उघडा दरवाजा…
आणि या भिंती…
जे अजूनही तुझ्या पावलांचा आवाज शोधतात…
(हात फोटोवरून ओघळतात… हात थरथरतात…)
माझ्या मनात काय चाललंय ते कुणाला कळणार नाही…
पण हे काळीज रोज तुकड्या-तुकड्याने मरतंय…
माझा श्वासही आता फसवतोय मला —
*सांत्वन देतोय, पण जगायला नाही सांगत*…
बऱ्याचदा गच्चीवर जातो मी…
आभाळात बघतो…
तू दिसतेस…
पण पाय मागे खेचतात —
कारण अजून तुझी वाट बघायचीय…
बाळा…
*माझं घर आता तुझ्याविना नाही ओस पडलं*…
*तर मीच एकटा*,
*रीतसर राख होतोय*…
*झिजतोय*…
*वितळतोय*…
(कंठ दाटतो… ओठात चरफडते एक हाक…)
"*माझी लेक*…"
हे शेवटचं स्वगत असेल… कदाचित शेवटची रातही…
पण माझ्या आत्म्याच्या गाभ्यात अजूनही तुझं नाव साठलेलं आहे…
आणि तो जीव… रोज हळूहळू वितळत जातो…
"*लेक*… *तू मला नाही मारलंस*…
*तू फक्त जगायला काहीच कारण ठेवलं नाहीस*…"
(प्रकाश पूर्ण मावळतो… त्या बापाच्या चेहऱ्यावर अंधार पसरतो… पण त्या गारठलेल्या ओठांवर एकच नावरूपी हुंकार — "माझी सोनुली…" हवेत विरतो…)
टिप्पण्या
टिप्पणी पोस्ट करा