"माझं स्वतःचं आभाळ…"
🌟 "माझं स्वतःचं आभाळ…" 🌟
(एक अर्थपूर्ण, भावस्पर्शी ललित लेख)
✍️ सुनिलदत्त कुलकर्णी, जेजुरी
“आता मी कुणाच्या सावलीत थांबत नाही… कारण मला माझं आभाळ सापडलंय!”
या एका वाक्यात संपूर्ण जीवनाचा सार गवसतो.
स्वतःचा सूर, स्वतःचा चालायचा रस्ता, आणि सर्वात महत्त्वाचं – स्वतःचा अर्थ सापडला की सावल्यांची गरजच उरत नाही.
🌿 सावलींच्या छायेतून…
पूर्वी मी नेहमी कुणाच्या ना कुणाच्या सावलीत राहत होतो –
आई-बाबांचं संरक्षण, गुरूंचं मार्गदर्शन, प्रिय व्यक्तींची साथ, समाजाची संमती…
त्या सावल्या सुंदर होत्या –
सुरक्षित, शीतल, आधारदायी…
पण त्या माझ्या नव्हत्या.
त्या सावलींचा एक अलिखित नियम होता:
"तू इथेच थांब… जरा पुढं गेलास तर प्रकाश तुला झळाळून टाकेल!"
आणि मी…
थांबत गेलो… झुकत गेलो… ऐकत गेलो…
🔥 पण एक क्षण असा आला…
जिथे जाणवलं –
प्रकाश आपला शत्रू नाही… तो आपली खरी ओळख आहे!
त्या दिवशी मी पहिल्यांदा सावलीबाहेर पाऊल टाकलं.
कोणी थांबवलं नाही… कोणी शाब्बास म्हणालं नाही…
पण त्याच क्षणी मी स्वतःच्या आयुष्याची सुरुवात केली.
🌈 आभाळाची वाट…
तिथून पुढे –
पावलं थरथरत होती… चुकायची भीती होती…
पण त्या चुका माझ्या होत्या.
तो प्रवास माझा होता.
आणि ते यश… तेही माझ्या आभाळाखालचं होतं.
🧕 एका गावातली मुलगी…
तिचं घर, तिचं वातावरण… शिक्षणाला फारसा आधार नव्हता.
आई सांगायची, “बाळा, सावलीत राहा… सुरक्षित राहशील!”
पण तिनं सावली नाकारली… आणि आभाळ निवडलं.
आज ती डॉक्टर आहे.
आईचं मतही बदललं…
कारण तिनं दुसऱ्यांच्या नाही, स्वतःच्या विश्वासाच्या प्रकाशात चालणं पसंत केलं.
🌠 शेवटची ओळ…
आता कोणी विचारतं –
“कसंतरी वाटत नाही का? एकटं पडशील, चुकशील…?”
मी हसून उत्तर देतो –
“हो… पण ती चूक माझी असेल… ती वाट माझी असेल… आणि ती जागा, माझ्या आभाळाखालीली असेल!”
✨ निष्कर्ष –
"माझं आभाळ छोटं असेल, उंच नसेल…
पण ते माझं आहे!"
आता मी सावली मागत नाही…
कारण माझं स्वतःचं आभाळ सापडलंय! 💫
🌿 शेवटची पंक्ती –
“सावली हवी तेव्हा झाडही बनता येतं…
पण एकदा आभाळ मिळालं की झाड झेप घ्यायला तयार होतं.”
सुंदर सर. ह्यात लिहिलेल्या गोष्टी मला स्वतःशी खूप जवळच्या वाटतात. मी आणि बायकोने एक वेगळी वाट निवडली काहीतरी नवीन करून बघायचं म्हणून. तुमच्या भाषेत सांगायचं तर सावलीतून बाहेर पडायचं म्हणूनच. जगासाठी नाही पण आमच्या कुटुंबासाठी ही वाट वेगळी होती विरोध झालाच पण वेगळे समाधान नक्की मिळाले की जे आहे ते आता आमचे दोघांचे आहे. चूक आमचीच आणि बरोबर पण आम्हीच.
उत्तर द्याहटवा