तो संपत आहे… संप संपत आहे…
🌑 तो संपत आहे… संप संपत आहे…
✍️ सुनिलदत्त कुलकर्णी, जेजुरी
"तो संपात आहे.
तो संपत आहे.
संप संपत आहे…"
तीन वाक्यं…
तीन वेगवेगळ्या छटा…
आणि तरीही – एकाच काळजातून उसळणारा हुंकार.
कधीकधी शब्द नसतात… पण वेदना संपूर्ण अस्तित्व व्यापून टाकते.
कधीकधी आवाज असतो… पण ऐकणारी कानं बंद केलेली असतात.
कधीकधी माणूस संपत नाही – पण त्याची गरज संपते…
…आणि तेच त्याचं खरं संपणं असतं.
🍂 तो संपात आहे…
तो लढतोय… रोज.
प्रशासनात अन्यायाविरुद्ध…
नात्यांमध्ये बेदिलीविरुद्ध…
व्यवस्थेच्या मुर्दाडपणाविरुद्ध.
तो भिडतोय – निर्भयपणे.
कारण अजूनही 'अर्थ' आणि 'मूल्य' यांची ज्योत त्याच्यात पेटलेली आहे.
तो "संपात" आहे – म्हणजे तो अजून जिवंत आहे…
…पण जिवंत असणं म्हणजेच आज ‘तडजोड न करणं’ –
आणि हीच गोष्ट, आज काळाच्या दृष्टीने, एक प्रकारची चूक ठरते.
त्याच्या लढ्याला साथ नाही मिळत –
कारण समाजाला शांततेचा मुखवटा हवा आहे… सत्याचा आरसा नको.
🌪 तो संपत आहे…
प्रत्येक लढाई एक किंमत मागते –
आणि सत्यासाठीची लढाई ही कायम सर्वात महागडी असते.
त्याच्या विचारांवर उपहासाची सावली टाकली जाते…
त्याच्या शब्दांना "हे असंच असतं रे" असं म्हणून झटकून टाकलं जातं…
हळूहळू तो फिकट होतो…
कागदाच्या कडांप्रमाणे कुरतडलेला,
मनाच्या एखाद्या धूसर कोपऱ्यात विसावलेला.
तो चालतोय अजूनही…
पण चालण्यात ‘ऊर्जेचा ठसा’ नाही…
…आता दमल्याचा वळसा आहे.
🌑 संप संपत आहे…
एकेकाळी "संप" म्हणजे मूल्यांची जळजळीत आरोळी होती.
आज तो एक सरकारी फाईल बनला आहे –
नोटिंगची वाट पाहणारा, वारसाचा नव्हे, तर नोंदींचा.
कारण माणसं आता हक्कांसाठी उभी राहत नाहीत…
ती फक्त दर सांगतात,
पण ‘किंमत’ मोजायची वेळ आली, की मागे सरकतात…
संघर्ष संपले की शोषणं "मान्य" होतात…
आणि मग, संपांचंही स्मरण उरत नाही.
✨ एक छोटंसं उदाहरण – एक निवृत्त शिक्षक…
त्या गावातल्या शाळेतले गुरुजी –
दहावीचा वर्ग, डोळ्यांत स्वप्न,
भाषणात मूल्यं, आणि वागण्यात आदर्श…
तेव्हाचे विद्यार्थी आज मोठे अधिकारी झाले –
पण गुरुजी… विसरले गेलेत.
शाळेच्या गेटजवळ ते अजून उभे असतात –
पण आता त्यांचा हात धरायला कुणाचं बालपण शिल्लक नाही…
त्यांचा "संप" झालेला नाही…
पण त्यांचं अस्तित्व संपवण्यात…
आपण सगळेच सामील आहोत.
🌼 शेवटचा उसासाः
"तो संपात आहे…
तो संपत आहे…
संप संपत आहे…"
ही कुणाची तरी कहाणी नाही –
ही आपली कहाणी आहे…
आपल्या काळाची, आपल्या सुन्न झालेल्या संवेदनांची.
माणूस संपतो, तेव्हा त्याचं शरीर नाही,
तर त्याच्या विचारांचं 'कोणालाही न भिडणं' – हेच त्याचं खरं संपणं असतं.
🖋 – एक संपलेला, पण संपूनही पूर्ण झालेला माणूस…
ज्याचं नाव कदाचित कोणालाच माहीत नाही…
…पण ज्याचा अनुभव प्रत्येकाच्या मनात दाटलेला आहे.
अंतर्मनीच्या भावनांचे नितांत सुंदर प्रकटीकरण !!!!!
उत्तर द्याहटवा