निर्मितीच्या राखेतून…
🕯 निर्मितीच्या राखेतून… 🕯
— एका न बोलता विरघळलेल्या वडाच्या सावलीची मौनगाथा
✍️ सुनिलदत्त कुलकर्णी, जेजुरी
त्या एका क्षणात… काळजाच्या एका कप्प्यात जगणंच गारठून गेलं.
सूर्य मावळतो, हे माहीत असतं…
पण एखाद्या संध्याकाळी, तो "फक्त आपल्यासाठीच मावळला…",
असं जेव्हा वाटतं…
तेव्हा मनाचं आभाळच काळंभरून येतं…
कधी काळी स्वतःच्या अस्तित्वाची लख्ख सावली वाटलेली व्यक्ती,
जेव्हा आपलीच सावली टाळू लागते…
तेव्हा आपण स्वतःलाच भासवतो – "हे स्वप्न असेल…"
…पण त्या स्वप्नाला वास्तवाच्या कोरड्या गारव्यानं चोहोबाजूंनी कुरवाळलेलं असतं.
🏚 घराचा पाया कधी झिजतो?
तेव्हा… जेव्हा त्याचं छप्पर दुसऱ्याच कुणाच्या आभाळाखाली झुकतं.
आपण पेरलेली माया,
दाखवलेले रस्ते,
उभं केलेलं आयुष्य…
सगळं कुठल्याशा अज्ञात वळणावर मागे टाकून —
कोणी तरी "नवीन" आयुष्याच्या शोधात निघून जातं.
…आणि आपल्या आतलं एक बिनशब्द तुकडं
हळूहळू कोसळत जातं — कोणाच्याही नकळत.
कोणी म्हणतं – “जग पुढं जातं…”
हो… पण आपणच मागे राहतो –
एकाच जागी, कोरड्या डोळ्यांत पसरलेली राख घेऊन…
दररोज एक ‘संवादशून्य भेट’ आयुष्याशी पार पाडत.
🍂 एक होता वड.
गाभाऱ्यातून सावल्या फुलवणारा.
वाऱ्यांत हलणारा… पानं गाळणारा…
पण अजूनही ताठ उभा राहणारा.
…आणि एक दिवस — मुळाखालची मातीच निघून गेली.
ती माती…
जी त्यानं स्वतःच घडवली होती, पोसली होती…
तीच आता दुसऱ्या गाभाऱ्याला सावली देऊ लागली.
तो वड उभा राहिला खरं…
पण आतून पोकळ.
मौनाचे ढग त्याच्या फांद्यांत भरून राहिलं…
आता त्याच्या आत जन्मलेली पोकळी…
हाच त्याचा धर्म झाला.
🙁 समजुन सांगणारे भेटले: – “तिला तिचं जगणं जगण्याचा अधिकार आहे…”
– “तुझ्या संस्कारांनीच तिला निर्णय घ्यायला शिकवलं…”
हो! पण ज्याचं घरच जळालंय,
त्याला सूर्यप्रकाशाचं महत्त्व सांगून काय उपयोग?
जगणं चालू असतं…
पण ‘श्वास’ — हाच एक कायमस्वरूपी उपचार वाटू लागतो.
सुख मागे पडलंय…
दुःख आता सवयीचं झालंय…
फक्त — 🕸 आभाळ भरलेलं… आणि ओठ कायमचं सिलबंद…
👴 एकदा एका आजोबांना विचारलं –
“तुमचं घर इतकं शांत का आहे?”
ते हसले… म्हणाले –
“शांत नाही रे… रिकामं आहे.
पुस्तकं आहेत, तसवीरं आहेत, देवळात दिवा आहे…
…पण शब्द नाहीत.
माणसं गेली… त्यांच्या पावलांचे आवाज गेले…
आणि गंमत बघ –
हे सगळं भरलेलं असूनही, मी रोज हरवत जातोय!”
त्यांच्या डोळ्यांत मौनाचं अखंड गंगाजल वाहत होतं.
ते बोलले नाहीत…
पण त्यांच्या न बोलण्यात — संपूर्ण आयुष्याचं व्याकरण होतं.
ती मुलगी आज कुठेतरी सुखात असेल…
पण जेव्हा ती स्वतःला शोधायला लागेल,
तेव्हा तिच्या दाराशी — एक ‘गप्प पुस्तक’ उभं असेल…
– झरझर उघडायला सांगणारं नाही,
– पण जसंच्या तसं उभं राहणारं…
– आणि कदाचित तिची सावली परत मागणारा एक वडही तिथेच असेल…
🪔 कधी वाटतं… एक दिवा पेटवावा…
पण आता अंगारात तापलेली राख सुद्धा शांत दिसते…
आशेचा ओलसर कपडाही कोरडाच झालाय.
…पण तरीही — मी उभा आहे.
पाठीमागे नाही… पुढेही नाही…
पण अजूनही उभा आहे.
कारण —
एखाद्या वडासारखं…
माझ्या सावलीला अजूनही कोणी शोधू शकतं…
🌾 शेवटी…
“जगणं थांबत नाही…
पण काही नात्यांचं मौन —
श्वासाइतकंच हक्काचं,
आणि मृत्यूइतकंच नि:शब्द असतं…”
✍️ प्रकाशासाठी निघालेल्या राखेच्या तुकड्याला…
हा एक नम्र नमस्कार!
टिप्पण्या
टिप्पणी पोस्ट करा