लँडिंगपूर्वीची शांत झुळूक…

 


🌌 लँडिंगपूर्वीची शांत झुळूक…

(२८ वर्षांच्या सेवा झेपेच्या आभाळातला आत्मसंवाद…)

✍️ सुनिलदत्त कुलकर्णी, जेजुरी

"झेप केवळ गगनातली नसते, ती असते आत्म्याची — हळूहळू उडवत नेणारी, हळूहळूच उतरवत नेणारी..."

१ ऑगस्ट १९९७ — या दिवशी एका शासकीय सेवकाच्या जीवनात एक साधी नियुक्ती नव्हती, तर एक दूरदृष्टीने घेतलेली झेप होती. वीजप्रवाहासारखी गतिशील, आकाशासारखी व्यापक, आणि जबाबदारीइतकी खोल…

पाठीवर बॅग होती, पण त्याहून अधिक डोळ्यात होती निळसर स्वप्नांची वीज… मनात एक निश्चयी शिस्त, आणि हृदयात गुंफलेली जाणीव — “ही सेवा केवळ नोकरी नाही, ती एक साधना आहे.”

या झेपेच्या कालखंडात, तारांमधून वाहणारा वीजप्रवाह केवळ उपकरणातून नव्हे, तर मनामनांतूनही प्रवाहित होत गेला. या काळात हिवाळ्याची कुडकुड, पावसातलं भिजणं, वीजवाहिन्यांवरचं उतरणं-चढणं ही केवळ कामं नव्हती, ती एक तपश्चर्या होती.

२८ वर्षं. १०,००० हून अधिक दिवस. लाखो क्षण.

या प्रत्येक क्षणांतून बनत गेलं एक अंतरंग… जे समजून घेतं की, ही सेवा वेतनासाठी नव्हती, तर वेदनेवर मात करण्यासाठी होती; संपत्तीपेक्षा संपन्नतेची जाणीव देणारी होती…

आज, १ ऑगस्ट २०२५ रोजी, जेव्हा या सेवेला अचूक २८ वर्षं पूर्ण झाली आहेत, तेव्हा मन एक थांबलेल्या पक्ष्यासारखं वाटतं. आकाश तसंच आहे, पण डोळ्यांतून पाहणारा दृष्टिकोन नितळ आणि शांत झाला आहे.

२९ फेब्रुवारी २०३२ हा नियोजित ‘रनवे’, जिथे ही झेप शांततेनं उतरायला तयार आहे. पण अनुभव सांगतो — काही वेळा लँडिंग आपण ठरत नाही, ते नियती ठरवते… आणि तेव्हा फक्त एकच मागणी असते — “गडबड नको… फक्त सौम्य स्पर्श असावा जमिनीशी… डोकं न झुकता, आत्मा न हरवता…”

आज, ही झेप मागे पाहताना एकच प्रश्न मनात घोळतोय —

“फार उडालास तू… पण पोहोचलास कुठं?”

अन् अंतर्मन हळूच उत्तर देतं —

“स्वतःच्या आत… आणि सेवेसारख्या अमर गगनात…”

 टिप्पणी:

हा लेख केवळ एका अभियंत्याच्या सेवा-प्रवासाचं वर्णन नाही, तर ही एक अंतर्यात्रा आहे — जिथे प्रत्येक क्षण म्हणजे सेवा, प्रत्येक श्वास म्हणजे जबाबदारी, आणि प्रत्येक उड्डाण म्हणजे आत्मोन्नतीचा एक टप्पा.

“लँडिंगपूर्वीची शांत झुळूक…” ही भावना केवळ वीजप्रणालीत कार्यरत असलेल्या अभियंत्यांनी नव्हे, तर कोणतीही जबाबदारी जपणाऱ्या प्रत्येक कर्मयोग्यानं अनुभवावी अशी आहे — ही झेप म्हणजेच  ऊर्जित विकासात भर घालणाऱ्या यंत्रणेचा एक निःशब्द, पण सशक्त आवाज…



---

टिप्पण्या

टिप्पणी पोस्ट करा

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

अविनाश निंबाळकर : साधेपणातून घडलेला अर्थपूर्ण जीवनप्रवास

दामिनी : आतल्या आकाशात चमकलेली वीज

🎖️ गौरव पत्र 🎖️ईएचव्ही यंत्रणांच्या वतीने मा. संचालक (प्रकल्प) श्री. अविनाश निंबाळकर साहेब यांना