"वेगळेपणाची वाट"

 🌿 "वेगळेपणाची वाट" 🌿

✍️ सुनिलदत्त कुलकर्णी, जेजुरी

काही वाटा जिथे संपतात, तिथेच काहींच्या वाटा सुरू होतात.

जगाला सरळ, गुळगुळीत रस्ते आवडतात; पण मनाला कधी कधी वळणदार पायवाटा हव्याशा वाटतात.

त्या पायवाटा कधी डोंगराच्या शिखरावर नेतात, तर कधी खोल दरीत उतरवतात…

पण त्या चालण्यात एक असा अनोखा आनंद असतो—

जो सरळ रस्त्याच्या गतीत कधी सापडत नाही.

बहुतेकांच्या आयुष्याला एकच मोजपट्टी असते—

जन्म, शिक्षण, नोकरी, संसार, वार्धक्य… आणि मग शेवट.

पण काही माणसं या मोजपट्टीला छेद देतात.

त्यांच्यासाठी आयुष्य म्हणजे टप्प्यांची ओळ नव्हे;

ती असते अनुभवांची बाग—

जिथे फुलांचा सुगंधही असतो, काट्यांची टोचणीही,

आणि कधी कधी नुसत्या मातीचाही मंद, पण खोलवर जाणारा गंध.

हे लोक गर्दीत मिसळत नाहीत;

ते गर्दीला वळसा घालून चालतात.

त्यांना ‘सारखंच’ करणं नकोसं वाटतं—

कारण सारखं करणं म्हणजे आत्म्याच्या काठावरचे रंग पुसून टाकणं.

त्यांच्या डोळ्यांत एक वेगळीच चमक असते,

कारण ते जे पाहतात… ते इतरांच्या नजरेला दिसतच नाही.

त्यांचं जगणं असतं—

एखाद्या चांदण्याच्या प्रकाशात उमललेल्या जास्वंदीप्रमाणे—

कुणाच्या नजरेत न येणारं, पण स्वतःसाठी मात्र सुगंधाने परिपूर्ण.

आणि जेव्हा ते मागे वळून पाहतात,

तेव्हा त्यांना रुळलेला मार्ग दिसत नाही—

दिसतात फक्त पावलांचे ठसे…

कधी धुक्यात विरलेले, कधी गवताखाली लपलेले.

पण प्रत्येक ठसा जणू सांगत असतो—

"मी वेगळा होतो… आणि मला त्याचा अभिमान आहे."

उदाहरण —

शाळेतला एक मुलगा होता—

सगळे क्रिकेट खेळायला धावत,

तो मात्र वर्गात बसून नकाशांना रंग देत असे.

लोक हसत म्हणाले, “चित्रं काढून काही होणार नाही!”

वर्षांनी, जेव्हा त्याचं चित्र आंतरराष्ट्रीय प्रदर्शनात लावलं गेलं,

तेव्हा त्याला आठवलं—

"तेव्हा मी एकटा होतो, पण हरवलेलो नव्हतो…

मी माझी वाट घडवत होतो."

तर सांगा…

तूम्ही अजूनही गर्दीत मिसळून चालत आहात का?,

की तुमच्या पावलांनी स्वतःची वाट आखायला सुरुवात केली आहे?