🌿 "क्षितिजावरचं बीज…" 🌿

 

🌿 "क्षितिजावरचं बीज…" 🌿

✍️ सुनिलदत्त कुलकर्णी, जेजुरी

"स्वप्नं नेहमी दूरवर दिसतात,

पण त्यांची मुळे आपल्या पावलांखालीच शांतपणे पसरत असतात."

क्षितिजावर कुठेतरी एक सोनेरी सूर्य उगवायचा आहे…

तो आज नाही, उद्याही नाही,

पण तो तिथे आहे —

ही खात्री मनाच्या गाभाऱ्यात मुळांसारखी खोलवर रोवलेली आहे.

मनाच्या ओल्या मातीत

एक स्वप्नाचं बी कधीतरी अलगद पडतं.

त्याला न आत्ता पाणी लागतं,

ना लगेच खत;

त्याला हवी असते फक्त —

आपल्या जिवाच्या उबेतली, संयमाने दिलेली जपणूक.

मातीच्या अंधाऱ्या गर्भात

ते बी दिसत नाही, ऐकू येत नाही,

पण आतून मात्र

ते हळूहळू आपला प्रवास सुरू करतं —

पहिलं नाजूक मूळ जमिनीत खोल शिरते,

पहिला कोवळा पानकळा वर येण्यासाठी धीर धरतो.

हीच तर अदृश्य प्रगती —

जिथे हालचाल असते, पण गोंगाट नसतो.

काळ कधी त्यावर पावसाचा कोमल स्पर्श करतो,

कधी उन्हाचा कठोर श्वास;

कधी वाऱ्याची हलकी झूल,

तर कधी अंधाराची नि:शब्द कैद.

ऋतूंचा हुकूम आपल्या हाती नसतो…

पण आपल्या हाती असतं —

त्या बियाचं निपचित न होणं,

आणि प्रत्येक दिवस त्याला पुन्हा जिवंत ठेवण्याची जिद्द.

*"ध्येयाच्या वाटेवर टाकलेलं प्रत्येक पाऊल

स्वप्नाला पाणी घालणारं थेंब असतं."*

जगाला दिसतं आपण किती दिवस उभं आहोत,

पण आपण जाणतो —

आपण किती आवेशाने उभं आहोत.

जगाला वाटतं ही वाट संथ आहे,

पण आपण जाणतो —

हीच संथता स्वप्नाला खोलवर रुजवत आहे.

आणि मग…

एक दिवस तो अंकुर अलगद माती फोडून वर येईल,

आकाशाचा पहिला श्वास घेईल,

क्षितिजावरचा तो सूर्य तांबूस-सोनेरी तेजाने झळकेल.

तेव्हा आपण जाणू —

सर्व थेंब, सर्व थांबे, सर्व तडजोडी…

हेच तर होतं स्वप्नाचं बी,

आणि हीच होती आपल्या ध्येयाची पहाट.

"ध्येय गाठणं म्हणजे सूर्याला हात लावणं नाही,

तर त्याच्याकडे रोज उचललेली मान न थकणं आहे."

तुमच्या आयुष्यात असं एखादं स्वप्न आहे का,

जे अजून उगवलं नाही…?

आणि तुम्ही त्याचं बीज दररोज जिवंत ठेवता आहात का?