🌿 "सुगंध-नदी…" 🌿

 

🌿 "सुगंध-नदी…" 🌿

✍️ सुनिलदत्त कुलकर्णी, जेजुरी

मनाच्या डोंगररांगांमधून एक नदी वाहते —

तिला नाव नसतं, किनारा नसतो, आणि तिचं पाणी कधीच आटत नाही.

ती नदी म्हणजे सुगंध… आठवणींचा, भावनांचा, नजरेत न उमटलेल्या वचनांचा.

कधी ती मंद झुळूक असते — एखाद्या फुलाच्या श्वासाइतकी हळवी,

तर कधी ती ओसंडून वाहते — जणू भूतकाळाने वर्तमानाला घट्ट कवटाळलंय.

ती नदी काळाच्या पायाखालची वाळू काढून घेते…

आणि काळ क्षणभर थबकतो.

ऋतू बदलतात, पाने गळतात, रंग फिके पडतात,

पण या नदीचं पाणी ताजं, उबदार आणि जिवंत राहतं.

कधी वाटतं, तिचा उगम कुठे असेल?

पहिल्या नजरेच्या उसासात?

एखाद्या पावसाळी दुपारी हातात हात गुंफलेल्या पायवाटेवर?

किंवा एखाद्या न बोललेल्या, राहून गेलेल्या शब्दाच्या सावलीत?

या सुगंध-नदीचं वैशिष्ट्य एकच —

ती वाहते फक्त मनाच्या गुप्त भूमीवर.

बाहेरच्या जगाला तिचा प्रवाह कधीच दिसत नाही,

पण आपल्या आत ती लाटांवर लाटं उसळवत राहते.

त्या लाटांवर वाहत येतात जुनी दृश्यं, जुने आवाज, जुने स्पर्श…

आणि ते पुन्हा-पुन्हा नवे वाटतात.

काळ किनाऱ्यावर उभा राहून

या नदीकडे असहाय नजरेनं पाहत राहतो.

त्याला ठाऊक असतं —

"मी कितीही दूर नेलं, तरी

सुगंध-नदीला थांबवणं माझ्या हातात नाही."

म्हणूनच आपण फुलं गमावतो, पण त्यांचा सुगंध ठेवतो,

क्षण सोडून देतो, पण त्यांचा स्पर्श जपतो,

लोक दूर जातात, पण त्यांच्या आठवणींची नदी वाहती ठेवतो…

कारण हीच आपली अमरत्वाकडे नेणारी गुप्त वाट असते.

सुगंध कधी मरत नाही…

तो फक्त रूप बदलतो —

आणि मनाला पुन्हा-पुन्हा भिजवत राहतो.

वाचकहो, तुमच्या मनातली सुगंध-नदी आज कोणत्या आठवणी घेऊन वाहते आहे?