"शांततेचा श्वास…"

 

🌿 "शांततेचा श्वास…" 🌿

✍️ सुनिलदत्त कुलकर्णी, जेजुरी

मनुष्याच्या हातात जगातील सर्व काही नसतं.

पण तो कायम सर्व काही आपल्या ताब्यात आहे, या गैरसमजुतीने झगडत राहतो.

नियंत्रणाच्या पाशात गुरफटून जगणं म्हणजे पाण्याला मूठीत पकडण्याचा व्यर्थ प्रयत्न—

जितकं घट्ट पकडू, तितकं ते फसगत करत सुटतं.

जीवनाच्या प्रवाहात अनेक वळणं येतात—

कधी सौम्य, कधी उग्र.

समोर उभ्या राहणाऱ्या लाटांना थांबवणं आपल्याला शक्य नसतं.

पण त्या लाटांत डुबून न जाता, तरंगण्याची किमया आपण शिकू शकतो.

एक छोटं उदाहरण घ्या—

पावसाळ्यातील नदी.

तिला आपण थांबवू शकत नाही,

पण तिच्या तीरावर उभं राहून तिच्या गतीचं सौंदर्य अनुभवू शकतो.

ती वाहणार, धावणार, कुठे दगडांना धडकणार, कुठे शांततेत विसावणार—

पण आपण फक्त साक्षीदार होऊ शकलो, तर मनाला एक अद्भुत शांती लाभते.

मनुष्याचं आयुष्य म्हणजे असंच आहे.

काही गोष्टी आपल्या सामर्थ्याच्या बाहेर असतात.

त्या रोखण्याच्या उर्मीने आपण स्वतःलाच जखडून घेतो.

पण ज्या क्षणी आपण त्यांना वाहू देतो, स्वीकारतो,

त्या क्षणी आपल्यामध्ये नवी प्रकाशरेषा जन्म घेते.

भगवद्गीता सांगते — “कर्मण्येवाधिकारस्ते मा फलेषु कदाचन” —

कर्म कर, पण फलावर ताबा ठेवण्याचा हट्ट धरू नको.

कारण तिथेच असतो संघर्षाचा आणि दुःखाचा उगम.

आणि जिथे फलाच्या ताब्याचा मोह सोडला जातो,

तिथेच शांततेच्या दाराची पायरी सापडते.

नियंत्रण गमावलं की आपण हरतो,

पण खरं तर तिथेच जिंकण्याचा प्रारंभ असतो.

कारण हरवलेला ताबा म्हणजेच आत्मशांतीचं दार उघडण्याची किल्ली असते.

अखेर शांतता ही बाहेर शोधायची गोष्ट नाही,

ती तर आत दडलेली असते—

सोडून देण्यात, स्वीकारण्यात, आणि स्वतःला मुक्त करण्यामध्ये.

🌊 प्रश्न एवढाच आहे—

आपण अजून किती काळ स्वतःला वेठीस धरून ठेवणार?

कधी एकदा मनाच्या मूठीतील पाणी सोडून,

खऱ्या अर्थाने वाहण्याचं सौंदर्य अनुभवणार?

आणि आपण जगण्याला ताब्यात ठेवण्याचा हट्ट सोडून,

खऱ्या अर्थाने जगण्याला कवटाळायला तयार आहोत का?