🌸 क्षणांचं सोनं… 🌸

 

🌸 क्षणांचं सोनं… 🌸

✍️ सुनिलदत्त कुलकर्णी, जेजुरी

आपलं आयुष्य वेळेसाठी चालतं, पण मन मात्र क्षणासाठी झुरतं.

सकाळी उठल्यापासून रात्री झोपेपर्यंत आपण "किती वाजले?" या प्रश्नाभोवती फिरत राहतो.

९ वाजता ऑफिस, २ वाजता मिटिंग, ६ वाजता क्लास, ८ वाजता जेवण…

घड्याळाच्या काट्यावर धावताना आपण क्षणांच्या अस्तित्वाकडे दुर्लक्ष करत असतो.

आपण मोजतो "मिनिटं"… पण जगायचं असतं "क्षणं".

 एक क्षण… जो काळाच्या पलीकडे गेला

माझ्या परिचयातील एका लग्नातला प्रसंग आहे.

सगळं नियोजनबद्ध… अगदी शिस्तीत.

वरात वेळेवर आली, डीजे थांबला, पंडितजी मंत्र म्हणत म्हणत थोडं चिडलेसुद्धा —

 "मुहूर्त फक्त दोन मिनिटांचा आहे… त्यातच सगळं पार पडलं पाहिजे!"

सगळे घड्याळाकडे पाहत असताना, ती मुलगी एकदम उठली… आणि वडिलांकडे आली.

गेल्या काही दिवसांपासून गप्प बसलेले वडील, आजही शांत होते.

ती त्यांच्या गळ्यात पडली…

आणि अश्रूंनी आवाज कापरा होत म्हणाली —

 "बाबा… आज मी तुझ्या आशीर्वादाशिवाय फक्त वधू नाही होऊ शकत.

तू शांत आहेस, पण मी तुझं मन समजू शकते.

मी तुझीच राहीन, बाबा…"

त्या क्षणी पंडित मंत्र म्हणत होते,

पण त्या वडिलांच्या मनात खरा ‘मुहूर्त’ तेव्हाच सुरू झाला.

तो मुहूर्त घड्याळावर नव्हता… तो अश्रूंनी लिहिलेला होता.

क्षण — जो वेळेपेक्षा मोठा असतो

मुलगी पुन्हा मांडवात गेली.

विवाह मुहूर्तात पार पडला.

पण त्या वडिलांसाठी ‘खरा विवाहसोहळा’ कोणता?

तो… जेव्हा त्याच्या लेकीने शब्दांशिवाय सांगितलं —

 "मी अजूनही तुझीच आहे…"

त्या दोन मिनिटांचा विधी कधी विसरला जाईल,

पण त्या दोन अश्रूंनी भरलेला क्षण… आयुष्यभर रुतून राहील.

मिनिटं घड्याळात असतात… क्षण मनात साठतात

आज आपण वेळ देतो —

पण त्यात "क्षण" कुठे असतो?

पहिल्या पगाराची नोट आईच्या हातात ठेवणं,

बापाच्या खांद्यावर पहिल्यांदा डोकं ठेवून रडणं,

आईचा सहज फोन — "तुझी आठवण येतेय रे…"

या गोष्टी घड्याळात मोजता येत नाहीत.

त्या हृदयात साठवाव्या लागतात.

 क्षणविहीन वेळ म्हणजे रिकामं आयुष्य

एका वृद्ध आईबद्दल ऐकलेली गोष्ट आहे…

बरेच वर्षांनी ती मुलाकडे राहायला आली.

सगळं होतं — AC खोली, औषधं, आराम.

एक दिवस ती हसत-हसत म्हणाली —

 "इथे वेळ आहे… पण माझ्यासाठी क्षण नाहीत…"

मुलगा थोडा गोंधळला,

पण तेव्हाच त्याला उमगलं —

 “वेळ देणं” म्हणजे उपस्थित असणं असतं,

पण “क्षण देणं” म्हणजे प्रेमाने, मनाने जोडलेलं असणं असतं.

 शेवटी खरं काय टिकतं?

 मिनिटं घालवली जातात…

पण क्षण आयुष्य घडवतात.

 घड्याळाकडे बघताना, मनाकडेही एकदा पाहा…

आपण खरंच "जगतोय" का फक्त "वाट बघतोय"?