"अशक्याच्या पलीकडची वाट…"

 

🌿 "अशक्याच्या पलीकडची वाट…" 🌿

✍️ सुनिलदत्त कुलकर्णी, जेजुरी

मनुष्याच्या प्रवासात दोनच मार्ग सतत समोर येत असतात —

एक सोपा, गुळगुळीत, परिचित.

आणि दुसरा काटेरी, अनोळखी, धडकी भरवणारा.

पहिल्या मार्गावर लोकांची गर्दी असते. सगळे सांगतात — “हा सुरक्षित आहे, इथून जा.”

पण दुसऱ्या मार्गावर शांतता असते, भीती असते, शंकेचं सावट असतं… आणि एक अवघड प्रश्नही —

“मी खरंच हे करू शकेन का?”

याच क्षणी माणूस आपली खरी परीक्षा देतो.

तत्त्वज्ञान सांगतं:

जगात काहीही अशक्य नाही.

‘अशक्य’ हा शब्द म्हणजे माणसाच्या भीतीला दिलेला फक्त एक देखावा आहे.

जेव्हा मनुष्य ‘मर्यादा’ स्वीकारतो, तेव्हा तो ‘अशक्य’च्या चौकटीत अडकतो.

आणि जेव्हा तो मर्यादा नाकारतो, तेव्हा तो ‘अनंत शक्यता’ या दारातून पुढे जातो.

भगवद्गीतेत श्रीकृष्ण सांगतात —

“कर्मण्येवाधिकारस्ते मा फलेषु कदाचन”

(तुला फक्त कर्म करण्याचा अधिकार आहे, फळाची चिंता करू नकोस.)

फळाच्या भीतीतूनच ‘अशक्य’ जन्म घेतं; पण कर्मावरचा विश्वास माणसाला ‘अमर्याद’कडे नेतो.

आपले संत तुकाराम म्हणतात —

“अशक्य तें शक्य करीसी, करुणा केली तुजसी।”

हा अनुभव सांगतो की कृपाशक्ती, विश्वास आणि धाडस एकत्र आले की ‘अशक्य’ हा शब्द विरघळून जातो.

प्रेरणादायी उदाहरणं:

👉 एडिसन हजार वेळा अपयशी झाला, पण तो म्हणाला —

“मी अपयशी झालो नाही, मी फक्त हजार मार्ग शोधले जे चालत नाहीत.”

आज जग त्याला बल्बचा शोधकर्ता म्हणून ओळखतं.

👉 अरुणिमा सिन्हा — रेल्वे अपघातात पाय गमावला.

सगळ्यांनी सांगितलं, “आता आयुष्य संपलं.”

पण तिनं कृत्रिम पायावर एव्हरेस्ट सर केला.

हे केवळ साहस नव्हतं; हे ‘अशक्य’वर मिळवलेलं दैदिप्यमान यश होतं.

अशक्य ही भिंत बाहेर नसते.

ती भिंत आपण आपल्या मनाभोवतीच बांधलेली असते.

इतरांच्या मतांनी, भीतीने, स्वतःच्या शंकेने आपणच आपल्या क्षमतेला कैद करतो.

जणू काटेरी वाटेवर चालताना पाय रक्ताळतात, अंग घामाने ओलं होते, पण प्रत्येक पावलागणिक मागे उमलणारी फुलं त्या वाटेची साक्ष देतात —

“इथे कुणीतरी अशक्याला हरवत गेला आहे.”

पण ज्या दिवशी माणूस स्वतःवरचा विश्वास जागवतो, त्या दिवशी भिंती कोसळतात आणि नवी क्षितिजं उलगडतात.

जीवनाचं गूढ असं आहे की —

आपण जे अशक्य समजतो ते अनेकदा आपल्या नियतीचं दार असतं.

फक्त आपण धाडस करून ते दार उघडायचं असतं.

अशक्याला आपण किती वेळा हरवलं, यावरच आयुष्याची किंमत ठरते.

कारण शक्य तेवढं जगणं म्हणजे अस्तित्व;

पण अशक्याच्या पलीकडे जाऊन जगणं म्हणजे अमरत्व.

👉 तर सांगा बरं —

अशक्याच्या दारावर तूम्ही थांबला आहात का ?…

आता धाडसाच्या किल्लीने भीतीचं कुलूप उघडणार का?