(मा) "ती "चा देव... आणि प्राणवायू हरवलेलं घर

 

🌑 (मा) "ती" चा देव… आणि  प्राणवायू हरवलेलं घर 🌑

✍️ सुनिलदत्त कुलकर्णी, जेजुरी

लहानसं होतं ते लेकरू…
त्याच्या बोटांवर माती धरली की माती धडधडायची.
त्या बोटांतून येणारा निखळ प्रकाश – मातीला देव करायचा.
त्या देवाकडे पाहून घराच्या भिंती हसत.
झोपाळ्याच्या दोऱ्या गात.
बाबांच्या मांडीवर उबदार श्वास पडायचा –
"बाबा, बघा ना… माझा बाप्पा हसतोय!"
आणि बाबा डोळे पुसून हसत म्हणायचे –
"माझं घर जिवंत आहे… कारण तू आहेस."

…पण एक दिवस –
दाराशी काळ उभा राहिला.
तो आला आवाज न करता – पण मुळे उपटून गेला.
बोटांवरची माती निसटली.
डोळ्यांतला प्रकाश परक्या उजेडाकडे वळला.
त्या हातांनी एक दूरचा हात धरला –
थंड. अनोळखी. निर्दय.

आणि मग –
एक सकाळ दार आपटून बंद झाली.
कडी लावली.
आवाज नाही. निरोप नाही.
फक्त…
शांतता.

नवं घर जन्मलं.
जुनं घर हळूहळू मरायला लागलं.

आज घरात पुन्हा बाप्पा आहेत –
पण त्यांच्या डोळ्यांत प्रकाश नाही.
मोदकांच्या गोडीत गंध नाही.
फुलं कुजल्यागत सुगंध हरवून बसलीत.
आरती सुरू होते –
आवाज भिंतीवर आदळतो.
प्रतिध्वनी परत येतो –
थंड. मृत.

भिंतीवरच्या भेगांतून धूळ गळते –
जणू घर स्वतःचं शरीर जाळतंय.
तेलाचं दिवटं थरथरतं.
ज्वाला काळी पडते.

देवासमोर कुणीतरी बसलंय –
वाकलेलं. थरथरणारं.
डोळे पोकळ.
आरती थांबते.
हात जोडले जातात.
ओठ थरथरतात –
"बाप्पा… माझं लेकरू परत दे… फक्त एकदा…"

…शांतता.
उत्तर नाही.
मातीच्या देवाच्या डोळ्यांतून एक बारीक भेग जाते.
तोही निस्तेजपणे सांगतो –
"संपलं…"

अचानक –
भिंतींच्या भेगांतून येतो एक आवाज –
क्रूर. धारदार. गुदमरवणारा –

"ज्याने घर सोडलं… त्याने देव ठार मारला… घर ठार मारलं… मलाच ठार मारलं!"

तो आवाज इतका जाळणारा –
की भिंती किंचाळून फाटतात.
तेल संपतं. दिवटं विझतं.
हवा थांबते.

देवाच्या पायाशी ते शरीर –
हलकेच डोकं टेकवतं.
श्वास थांबतो.

बाहेरून फक्त एक कोरडं पान उडून येतं –
ओसाड अंगणात पडतं.
आणि मग –

थांबा.
आता काहीच नाही.