🌿 मूळं हरवलेलं घर 🌿

✍️ सुनिलदत्त कुलकर्णी, जेजुरी

काही नात्यांना आवाज नसतो… पण त्यांच्या श्वासाने घर जिवंत राहतं.
आईच्या हाताला चिकटलेला चुलीचा वास,
वडिलांच्या कपाळावरचं घामाचं थेंब,
आणि भिंतींमध्ये साठवलेली आपल्या हसण्याची गूंज—
हीच घराची खरी ओळख.

पण जेव्हा ही मुळे हलतात… घर उभं राहतं, तरीही आतून कोसळून जातं.
हीच गोष्ट आहे—मूळं हरवलेलं घर.

घरांना मुळे असतात…
दिसत नाहीत, पण हृदयाच्या ठोक्यासारखी धडधडत असतात.
भिंतींमध्ये वडिलांचे घामाचे थेंब लपलेले असतात,
अंगणात आईच्या बोटांचा गंध पसरलेला असतो,
आणि प्रत्येक कोपऱ्यात—कधीकाळी घुमलेला हास्याचा प्रतिध्वनी अजूनही श्वास घेतो.

आणि मग—
एका सकाळी, त्या घरातला आपला श्वास हरपतो.
"मी माझं ठरवलंय…" एवढंच.
बाहेर निघालेल्या पावलांच्या तालावर घराच्या भिंतीं आपलं हृदय फोडून घेतात 
दरवाज्याशी उभं राहिलेलं "आनंदी राहा" हे वाक्य,
डोळ्यांतल्या निःशब्द पाण्यात विरघळून जातं.

काळ पुढे जात राहतो…
सुरुवातीची धावपळ, रंग, उत्साह—सगळं फिकं होतं.
पण जेव्हा जीवनाचा भार खांद्यावर ठेचतो,
तेव्हा उमगतं—
त्या घरात दोन कान होते,
जे न सांगितलेलं ऐकत होते.
दोन हात होते,
जे न मागितलेलं सावरत होते.

घर अजून तसंच उभं आहे…
दरवाजा उघडाच.

"आत येणारा वारा अजूनही पूर्वेकडूनच वाहतो… पण त्यातला पूर्वीचा सुगंध हरवला आहे—तो आता फक्त हवा आहे, श्वास नाही."

तो न बोलता रडणारा, थंड झालेला श्वास आहे.

शेवटचा संदेश

प्रेम करा. 

मोठी स्वप्नं बघा.

उंच झेप घ्या.

पण लक्षात ठेवा—

"फुलांनी झाड शोभून दिसतं, पण मुळे गेली की जगण्यालाच ऋतूंची पानगळ लागते."

तुम्ही जिथेही असाल, कितीही उंच झेप घेतली तरी—
थांबा…
त्या घराला फोन करा.
त्या आवाजाला "तू आहेस ना?" असं म्हणा.
कारण एक दिवस… जेव्हा आठवणींचा वारा वाहील,
तेव्हा उघडा दरवाजा फक्त शांत उभा राहील.