"कधी न बोललेली… पण काळजात साठलेली गोष्ट!"

 


🌿 "कधी न बोललेली… पण काळजात साठलेली गोष्ट!" 🌿

✍️ सुनिलदत्त कुलकर्णी, जेजुरी

शब्दांचे काही प्रकार फार वेदनादायक असतात…

ते उच्चारले जात नाहीत — फक्त गिळावे लागतात.

कारण आपल्याच लोकांना दुखवायचं नसतं.

पण नेमकं तेच "आपले लोक"…

कधी कधी आपल्या काळजात अशा खोल जखमा सोडून जातात —

ज्या ‘न बोललेल्याच’ राहतात…

माणसाने प्रेम करावं… नक्कीच करावं!

पण ते इतकं आंधळं नसावं,

की त्याच्या नादात माणसानं आपल्या मुळाशी असलेल्या मूल्यांना,

आयुष्यभर जपलेल्या नात्यांना

आणि विश्वासाच्या आधारालाच दुर्लक्षित करावं…

आजची पिढी "मनापासून जगण्याच्या" विचारांनी भारलेली आहे…

पण खरंच — मनापासून जगणं म्हणजे काय?

ज्यांनी आपल्याला चालायला शिकवलं, वाढवलं, घडवलं…

त्यांचं मन तोडून आपलं मन जपणं —

हाच का स्वातंत्र्याचा अर्थ?

एक शाळेतील प्रसंग आठवतो…

शाळेतील एका विद्यार्थिनीने गुरुजींना विचारलं,

“गुरुजी, तुम्ही फुलदाणीत नेहमी जास्वंदाचंच फूल का ठेवता?”

गुरुजी हसले आणि म्हणाले,

“कारण मला जास्वंद आवडतो.”

ती पुन्हा म्हणाली, “पण तुम्हाला गुलाबही आवडतो ना?”

गुरुजी शांत हसत म्हणाले —

“हो! गुलाब सुंदर आहे… पण त्याच्या काट्यांनी

माझ्या दाराशी येणाऱ्यांच्या पायाला इजा होऊ शकते.

म्हणून गुलाब मी बागेत ठेवतो — दारात नाही.”

प्रेम हे गुलाबासारखं असू शकतं — मोहक, सुगंधी…

पण इतरांसाठी कधी कधी वेदनादायक.

तर जबाबदारी ही जास्वंदासारखी —

साधी, शिस्तबद्ध, आणि सर्वांच्या जाणीवेला स्पर्श करणारी.

आणि आज…

कुठेतरी, कधीकाळी आपल्या पाठीवरून हात फिरवणाऱ्या

आप्तस्वकीयांच्या डोळ्यांतून ओघळणारे अश्रू असतील —

ते रागाचे नसतील… उपेक्षेचेही नसतील…

ते असतील — एकटेपणाचे अश्रू…

आपल्यावरच्या अपरिमित प्रेमाने भरलेले,

पण आपल्या निर्णयांनी पोळलेले.

प्रेमाने नातं जोडलं जातं…

पण शहाणपणाच्या धाग्यानेच ते टिकतं…

आपण खूप काही मिळवतो —

पदवी, प्रतिष्ठा, पैसा…

पण नकळत आपल्या ‘लोकां’चा विश्वास हरवतो…

आणि त्या हरवलेल्या नजरेत

एक खोल वेगळेपण, एक असहाय हतबलता दडलेली असते…

आपली निवड जर आपल्या माणसांच्या हृदयावर बेतत असेल

तर ती "निवड" नसते…

ती एक भावनिक चूक असते… एक घातक हट्ट!

कधी कधी आपण इतके पुढे जातो

की मागे राहिलेली माणसं परकी वाटू लागतात…

पण त्या ‘परक्या’ वाटणाऱ्या माणसांनीच

आपल्याला उभं राहायला शिकवलं होतं…

त्यांच्या नकारात घृणा नव्हती — अनुभव होता,

त्यांच्या विरोधात राग नव्हता — जबाबदारी होती,

आणि त्यांच्या शांततेत विसर नव्हता —

एक खोल, असहाय अशांतता होती…

नातं तुटत नाही… पण अर्थ हरवतो…

आणि मग…

माणसं जिवंत असूनही… त्यांच्या डोळ्यांतलं ‘आपलेपण’ हरवलेलं वाटतं…

"प्रेम करण्याआधी इतकंच लक्षात ठेवा —

तुमचं आयुष्य तुमचं असेल, पण…

तुमच्या एका निर्णयाने कुणाचं अख्खं भावविश्व कोसळू शकतं!"

टिप्पण्या

टिप्पणी पोस्ट करा

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

अविनाश निंबाळकर : साधेपणातून घडलेला अर्थपूर्ण जीवनप्रवास

इमेज
  अविनाश निंबाळकर  : साधेपणातून घडलेला अर्थपूर्ण जीवनप्रवास अविनाश  निंबाळकर (संचालक - प्रकल्प , महापारेषण)  यांचा जीवनप्रवास हा कुठल्याही झगमगाटाचा नाही ; तो आहे अनुभवांनी समृद्ध झालेल्या साधेपणाचा , मूल्यांवर ठाम राहिलेल्या विचारांचा आणि समाजाशी नाळ घट्ट बांधलेल्या माणसाचा. स्वतःला ते नेहमी “कॉमन मॅन” म्हणतात ; पण त्यांच्या आयुष्याकडे बारकाईने पाहिलं , तर कळतं की हा सामान्यपणा जाणिवांचा , कर्तव्यभावनेचा आणि माणुसकीचा आहे—जो आज दुर्मिळ होत चालला आहे. बालपण : निसर्गाशी जोडलेली माती नागपूरजवळील एका छोट्या गावात त्यांचं बालपण गेलं. साहेबांचं लहानपण म्हणजे निसर्गाचं मुक्त विद्यापीठ होतं. पावसाळ्यात भरून वाहणारे ओढे , पाण्याची तात्पुरती सोय , मातीशी जोडलेलं जगणं—या सगळ्याने त्यांच्या मनात संवेदनशीलतेची बीजं रुजवली. गावाकडचं आयुष्य म्हणजे कष्ट , मर्यादा आणि समाधान यांचा समतोल कसा साधायचा , हे त्यांनी नकळत शिकून घेतलं. त्यांचे वडील शाळेत शिक्षक होते. त्यामुळे घरात शिक्षणाबद्दल आदर , शिस्त आणि प्रामाणिकपणा यांना विशेष महत्त्व होतं. वडिलांच्या सहवासामुळे ज्ञान ही केव...
अधिक वाचा

दामिनी : आतल्या आकाशात चमकलेली वीज

इमेज
 दामिनी : आतल्या आकाशात चमकलेली वीज ✍️ सुनिलदत्त कुलकर्णी, वाळूज दामिनी म्हणजे वीज. ती केवळ आकाशात चमकणारी रेषा नाही; ती अंधाराशी वाद न घालता, त्याला आपोआप माघार घ्यायला भाग पाडणारी एक निर्णायक उपस्थिती आहे. स्त्रीचं अस्तित्वही असंच असतं. तिच्या आयुष्याचं आकाश अनेकदा ढगांनी भरलेलं असतं— जबाबदाऱ्यांचे, नात्यांचे, समाजाच्या अपेक्षांचे, “हेच योग्य” आणि “हेच करायला हवं” अशा न सांगितलेल्या आदेशांचे. या ढगांतून ती चालत राहते, कर्तव्य निभावत राहते, पण स्वतःकडे पाहण्याची सवय कधी तरी हरवते. प्रशिक्षण म्हणजे बदल नाही, आठवण दामिनी हे प्रशिक्षण म्हणूनच केवळ कौशल्यविकासाचा उपक्रम राहत नाही. ते स्त्रीच्या आतल्या आकाशात पहिल्यांदाच उमटलेली एक सौम्य, पण ठाम चमक ठरते. इथे कुणी तिला “तू अशी हो” असं सांगत नाही. इथे तिला विचारलं जातं— “तू आहेस तरी कोण?” हा प्रश्नच सगळ्यात मोठं प्रशिक्षण ठरतो. कारण स्त्रीकडे शक्ती नसते असं नाही; ती शक्ती इतकी काळजीपूर्वक, इतकी शिस्तबद्धपणे वापरली गेली असते की तिलाच तिची तीव्रता जाणवत नाही. तिला सहनशीलतेचं कौतुक मिळतं, पण निर्णयक्षमतेची संधी मिळत नाही. तिच्या त्यागाचं ग...
अधिक वाचा

🎖️ गौरव पत्र 🎖️ईएचव्ही यंत्रणांच्या वतीने मा. संचालक (प्रकल्प) श्री. अविनाश निंबाळकर साहेब यांना

 🎖️ गौरव पत्र 🎖️ (ईएचव्ही यंत्रणांच्या वतीने) आदरणीय मा. संचालक (प्रकल्प) श्री. अविनाश निंबाळकर साहेब आज या उजेडाच्या साक्षीने, आम्ही— ईएचव्ही लाईनचे उंच टॉवर, शब्द न बोलता वाहणारे कंडक्टर, व्यवस्थेचे सांधे असलेले क्लॅम्प–कनेक्टर्स, आणि सबस्टेशनमधील सदैव जागे, पण मौन उपकरणे— एकत्र येऊन, आपल्या कृतज्ञतेसह हा गौरव व्यक्त करीत आहोत. टॉवर म्हणून आम्ही शिकलो: उंचीपेक्षा पाया खोल असावा. तो पाया म्हणजे आपला संयम. कंडक्टर म्हणून आम्ही शिकलो: ताण सांभाळायचा, वाढवायचा नाही. तो समतोल म्हणजे आपली निर्णयदृष्टी . क्लॅम्प आणि कनेक्टर्स म्हणून आम्ही शिकलो: लहान घटक दुर्लक्षित झाले, तर मोठी यंत्रणा ढासळते. ही जाणीव म्हणजे आपली संवेदनशीलता. सबस्टेशनमधील उपकरणे म्हणून आम्ही अनुभवलं: निर्णय आदेश वाटू नयेत, तो विश्वास वाटावा. हे स्थैर्य म्हणजे आपलं नेतृत्व. साहेब, आपलं कार्य गाजावाजा न करता उजळणाऱ्या दीपासारखं होतं— ठाम निर्णय, सौम्य वर्तन, आणि साधेपणातली ताकद. आज आपण सेवानिवृत्त होत असलात, तरी आम्हाला ठाऊक आहे— उजेड कधीच निवृत्त होत नाही. तो फक्त नव्या प्रवासासाठी रूप बदलतो. ईएचव्ही व्यवस्थेच्या वती...
अधिक वाचा