अलक संच : मातीचा देव
अलक संच : मातीचा देव
अलक – १
लहानपणी मातीला देव बनवणारी ती बोटं…
आज कुणाच्या तरी हातात हरवली.
घरात देव बसलाय,
पण देव मेला आहे –
आणि घरही.
अलक – २
एके काळी हशाने भरलेलं घर…
आज आरतीतही शांतता.
गणपती आहे, पण उत्सव हरवलाय –
त्याच्यासोबत… तेही.
अलक – ३
मातीच्या देवाला प्राण देणारा श्वास
आज कुणा परक्या अंगणात वसतोय.
इथं?
देव शिल्लक… पण देवपण नाही.
अलक – ४
त्या पावलांनी कधीकाळी अंगण फुलवलं होतं.
आज तीच पावलं परक्या वाटेवर आहेत.
इथं?
अंगण कोमेजलंय… आणि मनही.
अलक – ५
गणपतीच्या आरतीनंतर कुजबुज –
"येऊन जा ग… एकदाच येऊन जा…".
भिंतींनी ऐकलं.
देवानेही.
पण प्रतिध्वनी सोडून काही आलं नाही.
अलक – ६
कधीकाळी या हातांनी देवाला डोळे दिले होते.
आज तेच डोळे देवाकडे पाहायलाही परत येत नाहीत.
अलक – ७
आरतीचा दिवा पेटला,
पण ज्याच्या प्रकाशाने घर उजळायचं –
तो श्वास आज परक्या अंधारात आहे.
अलक – ८
भिंतींच्या आत अजूनही "बाप्पा मोरया" घुमतंय,
पण त्या आवाजात आता गोडवा नाही –
फक्त विरहाची राख आहे.
अलक – ९
देव विसर्जनाला गेला,
पण अंगणात रडणारा कोणी नव्हता.
जणू घर नव्हतं…
फक्त थडगं उरलं होतं.
टिप्पण्या
टिप्पणी पोस्ट करा