३० अति लघुकथा (अलक)

 अति लघुकथा (अलक)

१

लेक म्हणाली, “बाबा, तुमच्यासारखंच ठाम राहिले मी!”

ते हसले… स्वतःच्या संस्कारांचं शस्त्र त्यांच्या अंगावरच फिरलं होतं.

२

लेक म्हणाली, “मी खुश आहे.”

बाप म्हणाला नाही – “मी नाही.”

३

बाबा, तो मला समजतो..."

ते म्हणाले नाहीत – "पण तुला मी समजत नव्हतो का?"

४

“बाबा, तुम्हीच शिकवलं ना आत्मनिर्भर व्हायला!”

ते म्हणाले, “स्वतःवरच चाल करून घ्यावं, हे नव्हतं शिकवलं.”

५

“मी जात आहे…” लेक म्हणाली.

“तू आधीच गेली आहेस,” बाबा म्हणाले… मनातून.

६

लेक म्हणाली – "बाबा, तुमचंही प्रेम होतं!"

ते म्हणाले – "हो… पण माझं तू नाकारलं होतंस."

७

मुलीच्या डोळ्यांत वडिलांना प्रश्न दिसले,

ते शांतच राहिले – उत्तर तिच्या निर्णयात होतं.

८

ती विचारायची – “बाबा, रागावला का?”

ते म्हणायचे – “नाही ग… फक्त उरलो नाही.”

९

ती म्हणाली, “आई होती म्हणून धैर्य आलं.”

ते हसले – “म्हणजे मी फक्त धाक होता का?”

१०

"माझं प्रेम खरं आहे, बाबा!" – ती ओरडली.

ते शांत राहिले – त्यांचंही होतं, पण त्याचं वजन मोजणारा कोण?

११

ती म्हणाली – "बाबा, तुम्ही काहीच का बोलत नाही?"

ते म्हणाले – "माझं म्हणणंच नाही राहिलं."

१२

ती म्हणाली – "तुमचं प्रेम मालकीचं होतं, बाबा!"

पण ते म्हणाले नाहीत – "तुझं प्रेम फक्त बंडखोरीचं होतं. बेटु"

१३

ती म्हणाली – "तुमचं प्रेम दडपण होतं, बाबा!"

ते म्हणाले – "हो… तूच होतीस माझा श्वास – म्हणून थोडंसं घट्ट धरलं होतं. बेटा"

१४

ती म्हणाली, “मी अजूनही तुमचीच आहे!”

ते म्हणाले, “पण आता मी तुझा नाही उरलो.”

१५

ती नवऱ्याला घेऊन आली – “हे पाहा, माझं जग.बाबा”

ते म्हणाले – “माझं संपलंय, पहायचं काही उरलेलं नाही.”

१६

कधी काळी तिनं ‘बाबा’ म्हटलं की हृदय फुलायचं,

आता तेच दोन अक्षरं ऐकून श्वास घुसमटतो.

१७

ती म्हणाली – “तुमच्या संस्कारांवरच चाललंय माझं बाबा!”

ते म्हणाले – “म्हणूनच मी मूक झालो.”

१८

ती विचारायची – “माझं काय चुकलं? बाबा”

ते विचारायचे – “माझं काय खरं होतं?”

१९

तिनं लग्न ठरवलं, आणि बोलली – “बाबा, तुम्हीच शिकलवलं ना प्रेम करायला!”

ते म्हणाले – “हो… पण फक्त स्वतःवर नाही.”

२०

तिच्या लग्नात त्यांनी 'हो' म्हटलं,

पण हृदयात 'ना' इतकं मोठं होतं की आवाजच दबला.

२१

ती म्हणाली – “बाबा, मी स्वतःचं जग निवडलं.”

ते म्हणाले – “आणि माझं संपवलं.”

२२

ती विचारायची – “बाबा, मला विसरलात का?”

ते म्हणायचे – “तू स्वतःच विसरलीस – आधी!”

२३

ती फुलांसारखी वाढली होती,

पण निघताना काटा ठरली.

२४

ती म्हणाली – “तुम्हाला कळलंच नाही मी किती तुटले होते.”

ते म्हणाले – “मग मी इतका तुटलो, ते पाहिलंच नाहीस का?”

२५

ती तिच्या नवऱ्याला म्हणाली – “हे माझे बाबा…”

ते मनात म्हणाले – “होतो.”

२६

ती बोलायची – “बाबा, तुमचं प्रेम खूप भारी होतं!”

ते म्हणायचे – “पण तुला झेपलं नाही…”

२७

ती आठवणीने परत आली,

ते आठवणीने निघून गेले होते.

२८

ती म्हणाली – “बाबा, तुम्ही नेहमीच अबोल का?”

ते म्हणाले – “तू जेव्हा गेलीस तेव्हाच शब्द हरवले.”

२९

ती म्हणाली – “बाबा, पुन्हा सुरुवात करूया?”

ते म्हणाले – “मी संपूर्णच संपलोय ग आता.”

३०

ती विचारायची – “बाबा, तुमचं काही राहिलंय का?”

ते म्हणायचे – “हो… फक्त तुझा न राहिलेलं मी.”

© सुनिलदत्त कुलकर्णी