दृष्टीआडचं सौंदर्य

 🌿✨ दृष्टीआडचं सौंदर्य ✨🌿

✍️ सुनिलदत्त कुलकर्णी, जेजुरी

🕊️ जे डोळ्यांना दिसत नाही, तेच आत्म्याला भिडतं.

जीवनाचं खरं सौंदर्य अनेकदा आपल्या नजरेआड दडलं असतं. आपण जे पाहतो ते केवळ परिणाम असतात – उमललेलं फूल, झळकलेलं यश, पूर्ण झालेलं स्वप्न. पण या परिणामांमागे असतो एक शांत, गूढ, अदृश्य प्रवास.

बियाणं मातीत झोपतं तेव्हा वरवर पाहणाऱ्याला अंधार आणि शांतता दिसते. कुणालाच दिसत नाही त्याची धडपड. दिवसागणिक जमिनीवर काही उमलत नाही, पण मातीतल्या गर्भात मूळं सतत खोलवर, अधिक खोलवर जात असतात. आणि हीच अदृश्य धडपड एक दिवस हिरव्या अंकुराचा चमत्कार घडवते.

मनुष्याच्या आयुष्यातही हेच होतं. वरवर काही बदल दिसत नाहीत म्हणून लोक समजतात प्रवास थांबला. पण आतल्या आत त्याचं मन संघर्ष करतं, विचारांच्या वादळात झुंजतं, ध्येयासाठी सतत जळत राहतं. हा नजरेआड प्रवासच त्याचं खऱ्या अर्थाने घडणं ठरवतो.

शिल्पकार दगडावर घाव घालतो. पाहणाऱ्याला तो दगडच दिसतो. पण प्रत्येक घावामध्ये, प्रत्येक ठोक्यात, एक मूर्ती जन्म घेत असते. अखेरीस शिल्प समोर येतं; पण त्यामागे दडलेली हजारो घावांची कथा कुणाच्या डोळ्यांना कधीच दिसत नाही.

जीवनही असंच – न दिसणाऱ्या टप्प्यांतूनच उमलतं. चंद्र रात्रभर नजरेआड प्रवास करतो आणि मग एका क्षणी उजळून आकाशात प्रकटतो. आपण पाहतो तो प्रकाश; पण त्यामागचा अदृश्य प्रवासच त्याचा खरा सार आहे.

म्हणूनच, जेव्हा वाटतं की "मी थांबलोय," तेव्हा खरं तर आपण चालतच असतो – फक्त नजरेआड. आपली मूळं घट्ट होत असतात, पाया बळकट होत असतो. ही गूढ प्रक्रिया नंतरचं उमलणं निश्चित करते.

शेवटी, उमलणाऱ्या फुलाला आपण सुगंधाने ओळखतो; पण त्याचं खरं अस्तित्व असतं त्या दृष्टीआड प्रवासात, जो कुणालाच दिसत नाही – पण जोच त्याचं सौंदर्य घडवतो. 

दृष्टीआडच्या मौनातून, उमलतो जीवनाचा गंध,

न दिसणारं सौंदर्यच ठरतं अस्तित्वाचा आनंद. 🌸