जीवनाच्या पाऊलखुणा…

✍️ सुनिलदत्त कुलकर्णी, जेजुरी

जीवन म्हणजे समुद्रकिनाऱ्यावर उमटलेल्या खुणा—

काही लाटांच्या बेभान धावांनी क्षणात पुसून जातात,

तर काही खोलवर रुतून

मनाच्या वाळूत दगडी शिलालेखासारख्या कायम राहतात.

काही आयुष्यं… रेल्वेच्या दीर्घ प्रवासासारखी—

गावोगावी थांबणारी, धुरकट, पण शेवटी

फक्त दोन आकडे उरवून जाणारी—

जन्माचा, मृत्यूचा.

त्या दोन आकड्यांच्या मध्ये मात्र

कधी कधी जगणं रिकामं—

न पाझरलेलं, न झिरपलेलं,

फक्त वाहून गेलेलं.

आणि काही जीवनं?

फुलपाखरांच्या क्षणिक पंखांसारखी—

कमी जगतात, पण रंगांची उधळण अशी करतात

की त्यांच्या मागे आकाशभर

इंद्रधनुष्य फुलतं.

एखादा सहज हसरा चेहरा,

एखादी शब्दरहित मिठी,

एखादं साधं विचारपूस करणं—

हीच ती देणगी,

जी जगून झाल्यावरही जिवंत ठेवते.

जसा पहिला पाऊस—

क्षणभर पडतो, पण सुगंध शाश्वत करून जातो.

तसंच काही माणसं—

जगतात अल्प, पण स्पर्श कायमस्वरूपी.

दिवाणखान्यातल्या भिंतीवर लटकलेला एक फोटो

दररोज नजरेला कुजबुजतो—

“मी थोडंसं जगलो,

पण प्रत्येक क्षण मनसोक्त जाळून टाकला,

आणि तुझ्या अंधाऱ्या वळणांवर

एक दिवा पेटवून ठेवला.”

खरं तर जीवन मोजायचं ते वर्षांनी नाही—

मोजायचं ते नात्यांच्या ओढीने.

किती हृदयांवर ठसा उमटवला,

किती आठवणीत पाऊलखुणा उमटवल्या,

किती स्मितांच्या मागे स्वतःला विरघळवलं…

कारण शेवटी—

जन्म-मृत्यूच्या तारखा सांगत नाहीत आपण किती जगलो;

त्या फक्त वेळ दाखवतात.

पण मागे राहिलेल्या पाऊलखुणाच सांगतात—

आपण खरंच जगलो… की फक्त श्वास घेत राहिलो.