*क्षणभंगुर आयुष्य, चिरंतन मैत्री*

आयुष्य हे खरंतर एका क्षणाचं नाव आहे.

जन्माच्या घंटानादापासून ते अखेरच्या श्वासापर्यंतचा प्रवास—

एखाद्या मेणबत्तीच्या ज्योतीसारखा.

कधी तेजाळून उजळणारा,

कधी वाऱ्याच्या झुळुकीने थरथरणारा,

आणि अखेरीस मंदावत जाऊन विझणारा.

पण या क्षणभंगुरतेतही काही गोष्टी अमर ठरतात.

त्यातलीच एक गोष्ट म्हणजे *मैत्री*.

मैत्री ही काळाच्या पलीकडची वीण आहे.

ती नाती, जात, धर्म, स्थान, पद, प्रतिष्ठा यांना ओलांडून

थेट हृदयाशी बोलते.

जीवन कितीही वादळं, दुःखं, अंतरं घेऊन आलं तरी

मैत्रीचा धागा तुटत नाही, उलट आणखी घट्ट होतो.

आपला शालेय मित्र नितीन नाईक…

आज तो आपल्यात नाही ही जाणीव असह्य वेदना देणारी आहे.

त्याच्या आठवणी—

शालेय गमती-जमती,

नंतरच्या भेटीगाठी,

आमच्या 1989 च्या दहावीच्या बॅचच्या रंगीबेरंगी क्षणांतला, रौप्य महोत्सवी कार्यक्रमातला त्याचा हसरा चेहरा—

सगळं डोळ्यांसमोर फिरत राहतं.

माणूस जातो, पण आठवणी कधी जात नाहीत.

त्या आठवणी म्हणजेच खरी चिरंतनता.

आणि त्या आठवणींच्या पायवाटेवरून चालताना उमगते.

मैत्री म्हणजे केवळ सहवास नाही, तर आत्म्याला जोडणारा धागा आहे.

जीवन आपल्याला क्षणभंगुरतेची जाणीव करून देतं,

पण खरी मैत्री हे जीवन चिरंतनतेकडे घेऊन जाते.

नितीनसारखे मित्र आपल्याला शिकवून जातात की—

*“माणसाचं आयुष्य क्षणभंगुर असलं तरी त्याचं मनमोकळं हसू आणि जिव्हाळ्याचं नातं हे सदैव जिवंत राहतं.”*

🌸 क्षणभंगुर आयुष्य… पण चिरंतन मैत्री! 🌸

✍️ सुनिलदत्त कुलकर्णी, जेजुरी

अक्षरमंत्र