🌿 अंतःकरणाचा दीप 🌿

 

🌿 अंतःकरणाचा दीप 🌿

✍️ सुनिलदत्त कुलकर्णी, जेजुरी

जीवनाची दिशा ही बाहेरच्या दिव्यांमध्ये, परिस्थितीच्या अनुकूलतेमध्ये किंवा कुणाच्या सल्ल्यामध्ये नसते. खरी दिशा ती अंतःकरणातल्या दीपाजवळ असते. बाहेर कितीही उजेड असेल, तरी मनात अंधार असेल तर पावलं भरकटतात. पण मनातला एक लहानसा दीप प्रज्वलित झाला की, जगातल्या कोणत्याही धुक्याला मार्ग अडवता येत नाही.

लोकं यशाचं रहस्य बाहेर शोधत फिरतात—कुणी ते नशिबात बघतात, कुणी वेळेत, कुणी परिश्रमांत. पण यशाचा खरा गाभा हा विश्वासात असतो—स्वतःवरच्या, आपल्या स्वप्नांवरच्या, आपल्या क्षमतेवरच्या विश्वासात.

शेतकरी पावसाच्या पहिल्या सरीत बीज पेरतो. त्याला ठाऊक नसतं—पाऊस वेळेवर येईल का, माती साथ देईल का. पण तो पेरतो, कारण त्याच्या अंतःकरणातला दीप त्याला कुजबुजतो—
“ही बीजं उगवतील…”
याच विश्वासातून त्याची घामाची प्रत्येक थेंब सर्जनशीलतेत परिवर्तित होते.

खरं तर हरवणं हे इतर कुणी आपल्याला हरवून टाकल्यामुळे नसतं; आपण स्वतःलाच “जमत नाही” म्हटलं, तिथून पराभवाची सुरुवात होते. आणि उलट आपणच ठामपणे मनाला सांगितलं—
“मी करू शकतो, मी हे पूर्ण करणारच!”
तर मग जगातली कुठलीही शक्ती आपल्याला थांबवू शकत नाही.

एक छोटसं उदाहरण—एका खेड्यातला मुलगा. अभ्यासात उजवा नव्हता, पण त्याला चित्रं काढायची आवड होती. शिक्षक रागावत, मित्र टिंगल करत, पण तो थांबला नाही. कारण त्याच्या अंतःकरणातला दीप त्याला सांगत होता—
“माझ्या रेषांमध्ये जादू आहे.”
आणि त्याच जादूने वर्षांनंतर तो जगप्रसिद्ध चित्रकार झाला. त्याच्या यशामागे गुणपत्रक नव्हतं, तर फक्त अंतःकरणाचा दीपच होता.

जीवनाचं खरं सौंदर्य हेच आहे—
अडथळे कितीही आले तरी
दीप जिवंत असेल अंतरी,
तर अंधार कधीही अंतिम नसतो…

शेवटी एकच गूढ उलगडतं—
ज्याच्या अंतःकरणात स्वतःवरचा विश्वास तेजोमय दीपासारखा प्रज्वलित आहे,
त्याच्यासाठी यश हे नशिबाचं कोडं नसतं;
ते फक्त वेळेचं अंतर असतं. 🌿