🌿 "डोळस प्रेमाची वाट…" 🌿

 

🌿 "डोळस प्रेमाची वाट…" 🌿

✍️ सुनिलदत्त कुलकर्णी, जेजुरी

प्रेम होतं… दोघांनाही होतं —

एकाला ते नव्याने सापडलं होतं,

तर दुसऱ्याने ते जन्मभर जपलेलं होतं.

एका नात्याची सुरुवात "माझी निवड" या ठाम शब्दांपासून झाली,

आणि दुसऱ्या नात्याची अखेर "ठीक आहे, जा…", या शांत संमतीत विरून गेली.

पण मनाच्या कोपऱ्यात एक पोकळी मात्र उरली —

जिथे न शब्द होते, न निषेध…

फक्त वाट पाहणं होतं.

त्या नात्याला रोखता आलं नाही…

पण त्याच्यासाठी दरवाजाही बंद करता आला नाही.

म्हणून एक व्यक्ती थांबली होती —

पाठीवर वळ उठलेले, डोळ्यांत दाटलेलं पाणी,

पण चेहऱ्यावर मात्र समजूतदारीचा धीर…

कारण डोळस प्रेमात अधिरक्ती नसते… समजूत असते.

समोरचा पुढे चालत गेला —

नवा संसार, नवे नाते, नवा विश्वास…

आणि मागे उरलं एक नातं —

ज्याच्या मुळांमध्ये अजून ओल होती,

पण फांद्या मात्र सुकलेल्या.

तरीही…

एक दार अजूनही उघडं होतं.

एक पथदिवा अजूनही प्रज्वलित होता.

एक हात अजूनही थांबलेला होता…

कारण ज्याचं प्रेम डोळस असतं, त्याला बंद दरवाजे शोभत नाहीत.

एकदा एका वयस्क माणसानं शांतपणे सांगितलं होतं —

"जे आपण जपतो… ते आपलं असतंच असं नाही.

पण जे आपल्यासाठी थांबतं… त्यालाच आपण 'आपलं' म्हणावं लागतं!"

म्हणूनच —

उशीर झाला असला, तरी संधी हरवलेली नाही.

त्या झापडांसारख्या भावनांपलीकडे एकदा डोळे उघडून पाहा…

ती वाट, जिथून तुम्ही वळलात —

तिथेच एक प्रेम अजूनही उभं आहे… वाट पाहतं आहे.

कारण दुसरीकडे वाट मिळाली नाही, असं नव्हे —

पण इथे अजूनही वाट पाहणं संपलेलं नाही…

🌸 "डोळस नातं ओळखायला काळ लागतो —

आणि ओळखीची जाणीव झाली, की परत यायला कुणी थांबवत नाही…" 🌸

(हे केवळ दोन व्यक्तींचं नातं नाही —

हे हजारो मनांत खोलवर रुतलेलं,

मूक, स्थिर आणि झिजलेलं प्रेम आहे…

ज्याच्या अभिव्यक्तीसाठी एक परतीचा क्षणच पुरेसा ठरतो.)