🌿 "अपूर्णतेतील पूर्णत्व…" 🌿

✍️ सुनिलदत्त कुलकर्णी, जेजुरी

मनुष्याच्या प्रवासाला ‘अखेर’ असं काही नसतं.

तो चालतो—कधी धावतो, कधी थांबतो, कधी अडखळतो, कधी दमतो, तर कधी पुन्हा उभा राहून नवी पावलं टाकतो. पण त्या सगळ्या वाटचालीचा गाभा म्हणजे ‘चालणं’च. आपण कुठे पोहोचतो हे नंतरचं; पण आपण चाललो, अनुभव घेतले, जाणवलं, उमटलं, हाच तर जीवनाचा खरा अर्थ आहे.

गावाकडची एक पायवाट आठवते—जंगलातून जाणारी, वळणं घेत जाणारी. तिचा शेवटचा टप्पा कधीच ठरलेला नव्हता. प्रत्येक वळणावर वेगळी झाडं दिसायची, कुठे ओढा वाहायचा, कुठे डोंगराचं सावट अंगावर यायचं. ती वाट कधी संपेल याची शंका नसली तरी, चालताना प्रत्येक क्षणी पूर्णत्वाचीच अनुभूती यायची. त्या दृश्यांनी, त्या वाऱ्याने, त्या वाटेच्या सोबतीने मन अधिक समृद्ध झालं.

जीवनसुद्धा असंच असतं. आपण ध्येयानं भारलेलो असतो, काहीतरी गाठायचं म्हणून धावपळ करत राहतो. पण गाठण्याच्या घाईत आपणचं गमावून बसतो—हसणं, श्वास घेणं, नाती जगणं, अनुभवांचा आस्वाद घेणं. जणू एखादा प्रवासी, ज्याला गंतव्य गाठायची घाई आहे, पण मार्गावर उमललेली फुलं पाहण्याचं भान नाही.

आपलं जगणं म्हणजे पूर्णविराम शोधणं नव्हे; तर प्रत्येक अल्पविराम जगणं.

पूर्णविराम म्हणजे शेवट, पण अल्पविराम म्हणजे नव्या वाक्याची सुरूवात. आणि जीवनातले हेच अल्पविराम—हास्य, अश्रू, सोबत, एकांत—आपल्याला पुढे जाण्याची ताकद देतात. म्हणूनच ‘आज’ हीच खरी मंजिल आहे, आणि ‘आत्ता’ हाच आपला ठाव आहे.

पायवाट चालता चालता

फुलांचा सुगंध मिळतो,

थांबून श्वास घ्यावा तिथे—

तेव्हाच प्रवास पूर्ण होतो. 🌿

आणि मग प्रश्न असा उरतो—

आपण खरंच प्रवासाचा आस्वाद घेतोय का, की फक्त गंतव्याच्या मृगजळामागे पळतोय? 🌿

हा ब्लॉग शोधा

अक्षरमंत्र

🌿 "अपूर्णतेतील पूर्णत्व…" 🌿

टिप्पण्या

टिप्पणी पोस्ट करा

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

अविनाश निंबाळकर : साधेपणातून घडलेला अर्थपूर्ण जीवनप्रवास

दामिनी : आतल्या आकाशात चमकलेली वीज

🎖️ गौरव पत्र 🎖️ईएचव्ही यंत्रणांच्या वतीने मा. संचालक (प्रकल्प) श्री. अविनाश निंबाळकर साहेब यांना