🌿 हरवलेलं वारं 🌿

✍️ सुनिलदत्त कुलकर्णी, जेजुरी

"आत येणारा वारा…"

आत येणारा वारा अजूनही पूर्वेकडूनच शिरतो,
पण त्याच्या झुळुकीत संस्कारांची ऊब नाही उरली.

पूर्वी जी हवा मनाला वाकवायची, शिकवायची,

ती आता फक्त पडदे हलवते—मनाला नाही.

घर श्वास घेतंय अजून… पण जगत नाही.

घरं…

विटांनी, चुन्याने उभी राहायची,
पण त्यांचा कणा असायचा माणसांचा श्वास.
आंगणातल्या गाईच्या घंटीच्या आवाजात,
धुपाच्या सुगंधात,
आणि थकलेल्या पावलांनी दार ठोठावणाऱ्या वडिलांच्या हळुवार हाकेतील नादात…
एक वारं फिरायचं.

ते वारं नुसतं झुळूक नव्हतं,
ते होतं आईच्या उरीचं उबदार आच्छादन,
आजोबांच्या मंत्रोच्चारातलं स्थैर्य,
आणि बाळाच्या लोरीतला गारवा.

आजही ती घरं उभी आहेत,
दारं आहेत, खिडक्या आहेत,
पण आतून वाहणारं वारं बदललंय.
ते आता सजावटीनं भरलेलं,
सुगंधीनं झाकलेलं,
आवाजांनी भरलेलं असूनही कसं रिकामं आहे!

कधी कधी मनाला प्रश्न टोचतो –
हे जुनं वारं खरंच हरवलंय का?
की आपणच कान बंद केलेत?

एकदा एका जुन्या माळ्यावर गेलो,
धुळीत झाकलेल्या तांब्याच्या घंगाळातून पाणी प्यायलो,
पाणी गार होतं… आणि मातीचा गंध अख्ख्या अंगात झिरपला.
क्षणभर जाणवलं –
अरे! ते वारं इथेच आहे,
आपल्या आठवणीत, आपल्या श्वासाच्या तळाशी.

वारं हरवत नाही,
ते फक्त थांबतं –
आपल्याला पुन्हा खिडकी उघडण्याची,
मन उघडण्याची वाट पाहतं.

आणि जेव्हा आपण ती खिडकी उघडतो,
ते वारं हळुवार परत येतं –
आईच्या डोळ्यातल्या पाण्यातून,
वडिलांच्या हातातल्या घट्ट पकडीतून,
मुलांच्या निष्पाप हसण्यातून.

तोपर्यंत…
जोपर्यंत आपण आठवतो,
घरांचं हृदय धडधडतं… आणि हरवलेलं वारं जिवंत राहतं.

हा ब्लॉग शोधा

अक्षरमंत्र