🌿 अपूर्णताच पूर्णत्व - रिकाम्या जागांचा प्रवास 🌿

✍️ सुनिलदत्त कुलकर्णी, जेजुरी

जीवन ही केवळ एक सरळ रेष नाही. ती आहे कोड्यांनी  भरलेली वही, जिथे काही पाने फाटलेली, काही शाईने भरलेली, तर काही अगदी पांढरी, न स्पर्शलेली. आणि ह्याच कोऱ्या पानांमध्ये दडलेले  असतात  खरी रहस्यं.

बालपणी रिकाम्या जागा भरा म्हणत आपण उत्तरं शोधायला शिकलो. पण मोठं झाल्यावर आयुष्याच्या वहीत उरलेली रिकामी जागा ही उत्तरासाठी नसतेच. कारण त्या प्रश्नाचं उत्तर पुस्तकात लिहिलेलं नसतं, ते असतं माणसाच्या हृदयात कुठेतरी गाडून ठेवलेलं.

आपण पद, पैसा, टाळ्या, गौरव या सगळ्यांनी जागा भरायचा प्रयत्न करतो. पण मनामध्ये एक पोकळी मात्र जिवंत राहते. त्या पोकळीला हवा असतो एक साधा शब्द— “बाबा”, एक निःशब्द मिठी, एक साधा हाताचा थरथरता स्पर्श.

कार्यक्षेत्रात सगळं सुरळीत असलं तरी काही खुर्च्या रिकाम्या दिसतात, काही टेबलं धुळीत लपतात, कॅन्टीनमधला हशा विरतो. आणि हीच रिकामी शांतता जणू कानाशी हळूच विचारते—
“आमच्या वाक्यांचा शेवट कोण लिहिणार?”

थकलेल्या डोळ्यांनी एखादा अभियंता पुटपुटतो—
“सगळी गणितं सुटली… पण ही एक रिकामी जागा अजूनही उघडीच आहे.”

तेव्हा उमगून जातं— कदाचित ही रिकामी जागा म्हणजे उत्तरासाठी नाहीच. ती आहे एक संकेत, एक कोडं, ज्याचं उत्तर शोधण्याऐवजी स्वीकारायचं असतं.

शेवटी जीवनाच्या वहीतलं शेवटचं पान अर्धवटच राहतं. त्यावर अर्धवट अक्षरं थांबतात. आणि मग प्रश्न उठतो—

कदाचित प्रत्येक माणूस स्वतःच्या जीवनाची वही पूर्ण करतोच असं नाही… काही वाक्यं अपूर्ण राहण्यासाठीच लिहिली जातात का?

किंवा कदाचित अपूर्णताच म्हणजेच जीवनाचं खरं पूर्णत्व आहे? 🌌