🌿 प्रतीक्षेतलं सौंदर्य 🌿

✍️ सुनिलदत्त कुलकर्णी, जेजुरी

जीवनाचा प्रवास म्हणजे सतत धावपळ. घाई, अधीरता, उतावळेपणा – हे सगळं आपल्या श्वासात मिसळून गेलेलं. हवं ते लगेच मिळावं, नाहीतर दुसरा मार्ग धरावा – ही आपली सवयच झाली आहे. पण निसर्गाचं घड्याळ वेगळंच असतं. त्याला ना उतावळेपणा, ना घाई.

ढग साचायला वेळ लागतो, तेव्हाच पहिला थेंब जमिनीला भेटतो. बी रोपटं होतं, रोप वाढून फळ धारण करतं – या शाश्वत चक्राला शॉर्टकट नसतो. उलट त्याचं लयीत जगणं, हाच खरा जीवनानुभव असतो.

धीर धरला की प्रतीक्षा सोन्यासारखी झळाळते. शेतकरी पेरणीपासून कापणीपर्यंतच्या दिवसांची वाट बघतो, आई गर्भातील बाळासाठी नऊ महिने सांभाळून थांबते, साधक तपश्चर्येत वर्षानुवर्षं घालवतो. शेवटी मिळणारा क्षण हा केवळ यशाचा नसतो, तर तो एक अद्भुत चमत्कार ठरतो.

✨ धीर धरला की मन पाण्यासारखं निर्मळ होतं, आणि प्रतीक्षेचं ओझं फुलासारखं हलकं होतं. ✨

धीर ही फक्त थांबण्याची कला नाही; तो विश्वासाचा आधार आहे. जो धीर धरतो, त्याच्या हातात नियती अनपेक्षित वरदान ठेवते. अधीरता त्रास देते, थकवा खिन्न करतो; पण जसं थंड हिवाळ्यानंतर वसंत फुलांचा सडा घालतो, तसं जीवनही योग्य वेळी आनंदाचा वर्षाव करतं.

 खरं तर प्रश्न असा नाही की आपण थांबू शकतो का; सत्य इतकंच आहे की थांबणाऱ्यालाच जीवनाचं मोठं दान मिळतं. 🌸

धीर धरला की,
अंधार प्रभातात बदलतो,
वाटेवरील काट्यांना गुलाबाचा स्पर्श मिळतो.

धीर धरला की,
मनातील वादळ निवळतं,
आणि प्रतीक्षेच्या क्षणाला
अनंत आनंदाचा आशीर्वाद लाभतो…