वेळेची विलंबगाथा…

✍️ सुनिलदत्त कुलकर्णी, जेजुरी

(“वेळेची विलंबगाथा” — एक ललित चिंतनात्मक लेख जो सांगतो, की वेळ उशिरा आली तरी ती अन्याय करत नाही. ती फक्त योग्य क्षणाची तयारी करत असते. प्रेरणादायी, मनाला शांत करणारा आणि जीवनाकडे बघण्याची दृष्टी बदलणारा लेख.)

कधी कधी आपल्याला वाटतं — आयुष्य थांबलंय.

जणू काही वेळेनं आपल्यावर रुसवा धरलाय.

सगळं तयार असतं, पण घडणं मात्र थांबलेलं असतं.

एखादं स्वप्न जवळ येतं… आणि अचानक दूर निघून जातं.

एखादी वाट सुरू होते, आणि मध्येच धुकं येऊन सगळं अस्पष्ट होतं.

तेव्हा आतून आवाज उठतो —

“का थांबलंय हे सगळं?”

पण वेळेचं गणित घड्याळावरचं नसतं —

ते नियतीच्या रेखाटनावर उमटलेलं असतं.

ती उशीर करत नाही; ती नियोजन करत असते.

आपल्याला वाटतं — विलंब म्हणजे अपयश.

पण खरं तर, तो अदृश्य बांधकामाचा काळ असतो.

वेळ आपल्यासाठी काहीतरी बांधत असते —

जे आपल्याला अजून समजलेलं नसतं.

एका तरुणाची गोष्ट —

मुंबईच्या रेल्वे स्थानकावर तो उभा होता.

हातात फाइल, डोळ्यांत आशा.

जीवन ठरवणाऱ्या मुलाखतीसाठी तो निघाला होता.

पण ट्रेन पंधरा मिनिटं उशिरा आली.

तो वैतागला — “काय दुर्दैव माझं!”

ऑफिसात पोहोचला तेव्हा मुलाखत संपली होती.

त्याला वाटलं — सगळं संपलं.

दोन आठवड्यांनी त्याच ट्रेनमध्ये त्याची एका वृद्धाशी भेट झाली.

थोड्याशा गप्पा, थोडं मनमोकळं बोलणं,

आणि त्या संवादातून त्याला नवीन दिशा मिळाली —

स्वतःचा छोटा व्यवसाय सुरू करण्याची.

आज तीच कल्पना एका मोठ्या उद्योगात फुलली आहे.

तो आता हसून म्हणतो —

“त्या दिवशी ट्रेन वेळेवर आली असती,

तर माझं आयुष्य कधीच उशिरा फुललं नसतं.” 🌸

वेळेला उशीर होतो म्हणजे ती न्याय हरवते असं नाही —

ती फक्त आपल्या आयुष्यातील योग्य पानावर पोहोचण्याची वाट पाहत असते.

कधी कधी ती थांबते… आपल्याला घडवण्यासाठी.

आपण रडतो, पण ती हसते —

कारण तिला माहीत असतं,

की अजून थोडा विलंब झाला की फुल उमलणार आहे.

म्हणून जेव्हा आयुष्य थांबतं,

तेव्हा ते आपल्याला अडवत नाही —

ते फक्त सांगतं,

“थोडं थांब… योग्य क्षणाचं सावट अजून येतंय.”

आणि जेव्हा ती वेळ अखेर येते —

सगळं इतकं सुंदर उलगडतं,

की आपण विसरतो —

कधी उशीर झाला होता, याचा हिशोबच उरत नाही.

हो,

वेळ कधी कधी उशिरा येते…

पण ती येते तेव्हा नियती तिच्या खांद्यावर येऊन विसावलेली असते.