अंधारातला वाटाड्या 

✍️ सुनिलदत्त कुलकर्णी, जेजुरी 

“ज्योत छोटी असली तरी ती पुरेशी असते — एखाद्याचा रस्ता उजळवायला…”

अंधाराचं साम्राज्य

अंधार कधी फक्त बाहेर नसतो…

तो मनातही घर करतो — शांतपणे, नकळत, हळूहळू.

आपण चालत राहतो, पण वाट सापडत नाही.

त्या अंधारात माणूस नेहमी वाट पाहतो —

“कोणी तरी येईल, हात धरून नेईल, एक दिवा लावेल…”

पण एक दिवस उमगून जातं —

उजेड कुठून येत नाही,

तो आपल्याच आत जन्म घेतो,

जेव्हा आपण स्वतःच दिवा पेटवायचं ठरवतो.

🌾 एक जुनी गोष्ट, पण आजची शिकवण

एका गावात भयंकर वादळ आलं.

संध्याकाळी वाऱ्याने दिवे उडाले, आकाश काळं पडलं.

लोक म्हणाले — “आज दिवा लावणं म्हणजे वेडेपणा आहे.”

सगळ्यांनी दारे बंद केली, आणि गाव अंधारात हरवून गेलं.

फक्त एक घर उजळलं — एका म्हाताऱ्या वाटाड्याचं.

कोणीतरी विचारलं —

“काय गरज होती एवढ्या जोखमीची?”

तो शांतपणे म्हणाला —

“मी वाटाड्या आहे…

रस्ता मीच बघत नाही;

माझ्या मागून येणाऱ्यालाही सापडावा म्हणून दिवा लावतो.”

त्या रात्री गाव पुन्हा उजळलं.

लोकांनी दिवे लावले, वारा थांबला नाही — पण भीती थांबली.

आणि प्रत्येक उंबरठ्यावर एक वाक्य फुललं —

“अंधारातला एक दिवा पुरेसा असतो — वाट दाखवायला.”

आजचं वास्तव

आजही असाच अंधार आपल्या आजूबाजूला आहे —

स्पर्धेचा, असहिष्णुतेचा, निराशेचा, स्वार्थाचा.

सगळेच म्हणतात, “मीच का दिवा लावू? दुसरा लावेल ना.”

पण लक्षात घ्या — जर प्रत्येकाने असंच ठरवलं,

तर अंधाराचं राज्य कायमचं होतं.

आणि जर एक जरी माणूस म्हणाला, “मी लावतो!”

तर अंधार थरथर कापतो.

कारण त्या क्षणी माणूस फक्त दिवा पेटवत नाही —

तो स्वतःलाही वाटाड्या बनवतो.

 अंधारातला वाटाड्या म्हणजे कोण?

तो जो स्वतः जळतो, पण दुसऱ्याला मार्ग दाखवतो.

जो स्वतः एकटा असतो, पण इतरांना आशा देतो.

जो स्वतः शांत असतो, पण त्याच्या प्रकाशाने

हजारो मनं जागी होतात.

तो दिवा मोठा नसतो,

पण त्याचं अस्तित्वच उजेडाचं कारण बनतं.

 आपण सगळेच वाटाडे होऊ शकतो

कधी कधी आपण सगळेच असे ‘अंधारातले वाटाडे’ व्हायला हवे —

मोठा प्रकाश नाही, पण मनाचा दिवा घेऊन.

कारण प्रकाशाचा अर्थ तेजस्वीतेत नाही,

तो माणुसकीच्या झळाळीत असतो.

चला, या दिवाळीत एक दिवा तरी असा लावूया —

जो स्वतःसाठी नाही,

तर एखाद्याच्या वाटेसाठी जळेल.

“जो स्वतः जळतो —

तोच दुसऱ्यांच्या वाटेला उजेड देऊ शकतो.”

“प्रकाश बाहेरून येत नाही,

तो मनात पेटतो — जेव्हा माणूस वाटाड्या बनतो.”