अंतर्मनातील धग…

  

अंतर्मनातील धग… 

✍️ सुनिलदत्त कुलकर्णी, जेजुरी

काही प्रवासांच्या वाटा सहज नसतात.

काही वाटा तर जणू काट्यांनी, धारदार काट्यांनी, उभे राहणाऱ्या दगडांनी विणलेल्या असतात.

तरीही मनुष्य त्या वाटांवरून चालत राहतो.

का?

कारण चालण्यातच एक अदृश्य शक्ती असते.

पडण्याची लाज न मानणारी, थांबण्याची भीती न स्वीकारणारी,

शांत, खोल, न उच्चारलेली — जिद्द.

काळाच्या प्रवाहात एक असा टप्पा नक्की येतो —

जिथे लोक हसतात, टोचतात, उपहास करतात.

ज्यांच्या हातांनी आपल्याला कधीतरी थोपटलं होतं,

तेच हात आपली पकड सैल करतात.

कुणीतरी हताशपणे म्हणतं —

“याच्याकडून काही होणार नाही…”

कुणीतरी थकलेलं म्हणतं —

“आता थांबायची वेळ आली आहे…”

परंतु मन?

मनाला बाहेरची गर्दी कधीच महत्त्वाची वाटत नाही.

मन एकाच आवाजाला ऐकतं — आतील स्वराला.

तो आवाज मंद असतो…

पण तो शुद्ध असतो.

तो जीव ओतणारा असतो.

आणि त्या आवाजाचं नाव असतं — स्वतःवरचा विश्वास.

एक गाव.

त्या गावात एक तरुण — दगड फोडणारा.

दररोज तो हातोडा उचलत असे.

धड!

धड!

धड!

दगडावर वार.

दिवस जात.

हात सुकत.

तळहात फाटत.

रक्त तुकतुकीत धारेसारखं ओघळत.

कोणीतरी आश्चर्याने विचारलं —

“किती दिवस असंच करणार? दगड हलतही नाही!”

तो तरुण शांत हसला —

“दगड कधी फुटेल हे माझ्या हातात नाही.

पण दगडावर वार करत राहण्याची हिंमत —

ती मात्र माझ्या हातात आहे.”

दिवस सरत गेले.

घाम वाळून मीठ झाला.

हात कठीण, मन अधिक कठीण.

आणि एक दिवस —

तोच दगड

एक तीव्र आवाज करत

तडकला.

गावातील लोकांनी हसत घोषणा केली —

“अरे! पाहिलंस? एकच वार निर्णायक होता!”

तरुण पुन्हा हसला —

“निर्णायक तो एक वार नव्हता.

निर्णायक होते ते हजारो वार,

जे तुम्ही कधी पाहिलंच नाहीत.”

जीवनही असंच असतं.

लोकांना शेवट दिसतो —

यश, टाळ्या, कौतुक, सन्मान.

पण त्यांना दिसत नाही —

त्या उशी ओलावणाऱ्या शांत रात्री,

मन मोडून पडलं तरी स्वतःला परत सांधायची लढाई,

थकलेल्या आत्म्याने स्वतःलाच कुजबुजलेला तो एक शब्द —

“थांबू नको.”

हो —

यश हे शेवटचं पान असतं.

पण धग?

धग दडलेली असते

त्या काळ्या, शांत, मधल्या पानांमध्ये.

म्हणून…

जेव्हा मन थकून गुडघे टेकायच्या उंबरठ्यावर येईल,

जग कमी लेखेल,

आयुष्य वाकडी वळणं दाखवेल —

तेव्हा फक्त इतकंच म्हण —

“मी थांबणार नाही.”

बाकी?

इतिहास स्वतः वेळेनं लिहून ठेवेल.