भीती… आणि विश्वासाची अलगद उमलणारी पहाट

✍️ सुनिलदत्त कुलकर्णी, जेजुरी

काही भावना शब्दांच्या बारीक धाग्यांनी विणलेल्या असतात… दिसायला साध्या, पण त्यांच्यात दडलेली जडणघडण आयुष्यभर सोबत राहणारी.

त्यातली एक भीती— शांत, निशब्द, तरीही मनाच्या खोल खोल कप्प्यांत मागे बसून सगळ्या विचारांवर आपला ठसा उमटवत राहणारी.

आणि दुसरी म्हणजे विश्वास—

नभाच्या काठावरून अलगद उगवणाऱ्या पहाटेसारखा, धीराने पुढे सरकणारा.

भीती येते नेहमी एकच पुटपुटते—

“काही झालं तर?”

अगदी अनाहूत पाहुण्यासारखी दार ठोठावत राहते.

प्रत्येक निर्णयाच्या उंबरठ्यावर ती अचानक उभी राहते, मनाला घाबरवते.… आणि पाऊल मागे न्यायचा प्रयत्न करते.

पण विश्वास?

तो कधी आवाज चढवत नाही.

तो फक्त हलक्या प्रकाशरेषेसारखा प्रकटतो—

“हो, चूक होऊ शकते… पण तू उभा राहू शकशील.”

आणि हाच तर आपल्या आयुष्यातला रोजचा खेळ—

एक थांबवणारी सावली,

आणि दुसरी पुढे नेणारी किरणरेषा.

🌿 छोटंसं पण आयुष्यभराचं उदाहरण

तप्त ऊन. दुपारचे.

एक छोटासा मुलगा सायकल शिकतोय.

बाजूलाच त्याची आई—काळजीने मिटणारे डोळे, थरथरणारे हात… आणि अंतर्मनातला एकच सवाल:

“माझ्या बाळाला काही झालं तर?”

सायकल डळमळते…

आईच्या मनातली भीती धावत येते—

“थांब! पडशील!”

पण त्याच क्षणी मुलगा पॅडलवर जोर देतो.

त्याच्या डोळ्यांत एक हट्ट—

“पडलो तरी उभा राहीन. शिकणारच.”

एकच क्षण…

आणि सायकल सरळ निघून जाते.

आईच्या मनातला प्रकाश भीतीला हरवतो.

विश्वास पहाटेसारखा उगवतो.

 आयुष्यही असंच असतं…

नोकरी बदलायची असो,

नवीन व्यवसाय सुरू करायचा असो,

कुटुंबासाठी निर्णय घ्यायचा असो—

मनातले हे दोन आवाज सतत संघर्ष करत राहतात.

एक म्हणतो—

“जर अपयश आलं तर?”

दुसरा शांतपणे उत्तर देतो—

“अपयश आलं तरी मी तुटणार नाही.”

ही दोन वाक्यं म्हणजेच मानवजातीच्या संपूर्ण प्रवासाचं सार.

 मग निवड कोणती?

आपण कोणाचं ऐकणार?

थरथरणाऱ्या सावलीचं?

की त्या धीर देणाऱ्या उजेडाचं जो हळूच म्हणतो—

“चल… तुझा मार्ग कठीण आहे, पण तू पोचशील.”

शेवटी हेच खरं—

भीती आपल्याला जिवंत ठेवते…

पण विश्वास आपल्याला जगायला शिकवतो.