गाजावाजा न करता उजळणारा दीप-मा. संचालक (प्रकल्प) श्री. अविनाश निंबाळकर साहेब यांचा ललित जीवनप्रवास

 

गाजावाजा न करता उजळणारा दीप

मा. संचालक (प्रकल्प) श्री. अविनाश निंबाळकर साहेब यांचा ललित जीवनप्रवास

अविनाश…

हा शब्द उच्चारताना नकळत स्वर मृदू होतो. नाश न होणारा, काळाच्या चढउतारांतही स्थिर राहणारा—असा अर्थ घेऊन येणारा हा शब्द, जेव्हा एखाद्या व्यक्तीच्या आयुष्याशी जोडला जातो, तेव्हा तो मोठेपणाचा गाजावाजा करत नाही; तो शांतपणे उजळत राहतो. आदरणीय मा. संचालक (प्रकल्प) श्री. अविनाश निंबाळकर साहेब यांच्याकडे पाहताना हाच भाव मनात उमटतो—दिसण्यापेक्षा अधिक जाणवणाऱ्या प्रकाशाचा.

ज्ञानाच्या वाटेवर त्यांनी कधीही घाई केली नाही. नागपूर विद्यापीठातून इलेक्ट्रॉनिक्स अभियांत्रिकी, COEP मधील डिजिटल सिस्टिम्सचे सखोल अध्ययन, वित्तीय व्यवस्थापनातील समज आणि प्रकल्प व्यवस्थापनातील अखंड शिकण्याची तयारी—हा प्रवास स्वतःला सिद्ध करण्यासाठी नव्हता; तो अधिक जबाबदार होण्यासाठी होता. शिकलेलं ज्ञान त्यांनी कधी मिरवलं नाही; ते त्यांनी सातत्याने कामात उतरवलं.

१९९४ साली सेवेत प्रवेश करताना सुरू झालेला त्यांचा प्रवास म्हणजे पदांपेक्षा कर्तव्यांचा विस्तार. ज्युनिअर इंजिनियरपासून संचालक (प्रकल्प) पदापर्यंत येताना त्यांनी प्रत्येक भूमिकेला तिच्या मर्यादेत पूर्ण प्रामाणिकपणे न्याय दिला. HVDC चंद्रपूरसारख्या अत्यंत संवेदनशील प्रकल्पांपासून विदर्भ, उत्तर महाराष्ट्र आणि मराठवाड्यातील महत्त्वाच्या ४००, २२० व १३२ केव्ही उपकेंद्रे व वाहिन्यांपर्यंत—अनेक प्रकल्प त्यांच्या नेतृत्वाखाली उभे राहिले; मात्र त्यांच्याबद्दल बोलताना साहेब नेहमी “आपण” या शब्दातच समाधान मानतात.

प्रशिक्षण क्षेत्रात कार्यरत असताना त्यांनी संस्थेला मोठ्या शैक्षणिक व्यासपीठांशी जोडले. IIT व IIM सारख्या संस्थांशी संवाद साधताना उद्देश स्वतःची प्रतिमा उभारण्याचा नव्हता, तर महापारेषणच्या अभियंत्यांची दृष्टी विस्तारण्याचा होता. प्रशिक्षण म्हणजे केवळ माहिती देणे नव्हे, तर विचारांची बैठक बदलणे—हा विश्वास त्यांनी कृतीतून रुजवला.

संचालक (प्रकल्प) म्हणून जबाबदारी स्वीकारल्यानंतर गेल्या दोन वर्षांत महापारेषणमध्ये जे नवचैतन्य जाणवतं, ते त्यांच्या शांत पण ठाम नेतृत्वाचं प्रतिबिंब आहे. TBCB प्रकल्पांच्या माध्यमातून संस्थेला स्पर्धात्मक पातळीवर उभं करताना त्यांनी तांत्रिक सखोलता, आर्थिक भान आणि दीर्घकालीन व्यवहार्यता यांचा अत्यंत संतुलित विचार केला.  सलग TBCB प्रकल्प मिळवणं हा मोठा टप्पा असला, तरी तो कधीच गर्वाचा विषय ठरला नाही—तो संस्थेवर निर्माण झालेल्या विश्वासाचा परिणाम म्हणूनच पाहिला गेला.

निर्णय घेताना त्यांच्यात ठामपणा आहे, पण कठोरता नाही. विचार स्पष्ट आहेत, पण शब्द नेहमी सौम्य. कामाची ownership त्यांनी कधी जाहीरपणे मिरवली नाही; ती त्यांच्या रोजच्या कृतीतून सातत्याने उमटत राहिली. “ग्राहक हीच सेवा” हे तत्त्व त्यांच्या कामात कागदापुरते मर्यादित नाही, तर प्रत्यक्ष कृतीत दिसतं. प्रकल्पाच्या ३५ वर्षांच्या आयुष्याचा विचार करून केलेलं नियोजन, सुरक्षिततेबाबतची संवेदनशीलता आणि गुणवत्तेबाबतचा आग्रह—या सगळ्यातून कर्मयोगाची शांत साधना जाणवते.

नेतृत्वाला माणुसकीची जोड दिली की ते अधिक अर्थपूर्ण होतं—हे त्यांच्या वागण्यातून सहज उमजतं. म्हणूनच त्यांच्या सहवासात काम करणं हा सन्मान वाटतो. ते कुठेही मोठेपणाची जाणीव करून देत नाहीत; पण त्यांच्या उपस्थितीत काम अधिक जबाबदारीने, अधिक सजगपणे व्हावं असं नकळत वाटू लागतं.

आज त्यांच्या वाढदिवशी एवढंच विनम्रपणे म्हणावंसं वाटतं—हा शांत, सातत्यपूर्ण प्रवास असाच अव्याहत सुरू राहो. उत्तम आरोग्य, अंतःकरणातला हा सौम्य उजेड आणि समाधान सदैव त्यांच्या सोबत राहो.

महापारेषणच्या प्रकल्पविश्वाला दिशा देणारा हा गाजावाजा न करता उजळणारा दीप अजून दीर्घकाळ मार्गदर्शक ठरत राहो—हीच मनापासून शुभेच्छा. 🌼