"आषाढीचं आत्मभान"



"आषाढीचं आत्मभान" 

✍️ लेखन -सुनिलदत्त कुलकर्णी, जेजुरी 


(देवशयनी आषाढी एकादशीच्या विशेष दिवशी लिहिलेला एक भावस्पर्शी ललित लेख)


शब्दांना मर्यादा असते… पण भावना अबाधित असते.

शब्द पांडुरंगाला कवेत घेऊ शकत नाहीत,

पण ओलावलेल्या डोळ्यांतून तो प्रगट होतो…

टाळ-मृदंगाच्या नादात तो उमटतो… वारकऱ्यांच्या पावलांतून चालत येतो…

आषाढात साऱ्या सृष्टीला एकच रंग चढतो – पांडुरंगाचा!


तो बोलत नाही, तरी संवाद घडतो…

तो मागत नाही, पण आपण सारं अर्पण करतो…

तो थांबवत नाही, पण आयुष्याला गती देतो…

तो फसवत नाही, फक्त आपल्या भोळेपणावर प्रेम करतो…


तो सिंहासनावर नाही,

तो असतो चिखलात वाट काढणाऱ्या दिंडीत…

फाटलेल्या गरीब, झिजलेल्या पायांमधून चालत असतो …  भोळ्या भक्तांच्या  मनात वसतो …


एका अंध भक्ताने म्हटलं होतं —

"देव कधी पाहिला नाही, पण विठोबाचा हात मी ओळखतो…"

ही ओळख डोळ्यांतून नाही…

ती अंतःकरणातून निर्माण होते.

त्याचं दैवत म्हणजे जो त्या अंधारात त्याचा हात धरतो…

कोण होता तो?

एकच रंग – पांडुरंग!


एक आजीबाई आठवतात… वय ८२, पाय थरथरतात,

मुलगा म्हणाला – "आई, यंदा वारी शक्य नाही…"

ती फक्त हसली… म्हणाली – "ठीक आहे… तरी मी निघते!"

आणि ती पोहोचली…

कारण ती चालत नव्हती, तिच्यात तो चालत होता…

एकच रंग – पांडुरंग!


तो मूर्तीत नाही बांधला जात,

तो आहे भावनेच्या प्रत्येक स्पंदनात…

तो तुकारामाच्या ओवीत आहे,

नामदेवाच्या श्वासात आहे,

तुजविण एक न माझा मेला गा जीव… म्हणणाऱ्या वारकऱ्याच्या अश्रूत आहे.


पंढरपूरचं मंदिर दगडी असलं तरी,

त्या मंदिराचा प्रकाश आपल्याच हृदयात असतो.

तो दर्शनात नाही, तो अनुभूतीत असतो…

एका श्वासात, एका नजरेत, एका ठोक्यावर…


तो लुभावत नाही… जिंकतो — लहानपणाने!

तो शेतकऱ्याच्या वेषात वावरतो,

धवल असून मळकट वेशात रमतो…

तो असा – भोळ्या भक्तांचा  राजा!


तो न रागावतो, न फसवतो, न हरवतो…

कारण त्याचं अस्तित्व धर्मात नाही, प्रेमात आहे.

तो भक्तीचा एकच नियम पाळतो —

"न मागता देणं… आणि न विचारता समजून घेणं!"


शेवटी एकच विचार उरतो —

"काय बघतोस रे देवा?"

तो म्हणतो —

"तुलाच, तुझ्या डोळ्यांतून…

कारण आता तुझ्या डोळ्यांत एकच रंग उरलाय – पांडुरंग!"


विठ्ठल! विठ्ठल!

आज देवशयनी एकादशी…

सृष्टी निजते आहे, पण भावना जागृत होतात!

आपण सारेजण त्या एकाच रंगाने न्हालेलो असतो…

तो रंग भरतो दुपट्ट्यात…

ओसंडतो नजरेत…

आणि ठाण मांडतो हृदयात… विठोबाच्या सावळ्या रंगात!


🌿 लेख संपतो… पण भक्तीचा नाद मात्र अजूनही टाळाच्या ठेक्यावर,

मनाच्या एका कोपऱ्यात झिरपत राहतो… 🌿


💠 देवशयनी आषाढी एकादशीच्या पावन शुभेच्छा! 💠

विठ्ठल चरणी अनंत श्रद्धा आणि अढळ भक्ती लाभो!


अधिक वाचा 

पाऊले चालती… जेजुरीच्या वाटेवर… (ललित लेख)

https://aksharmantra.blogspot.com/2025/06/blog-post_24.html  

पावलांनी चाललेली श्रद्धा… ✍️ ललित लेख

https://aksharmantra.blogspot.com/2025/06/blog-post_22.html

टिप्पण्या

  1. अप्रतिम भावस्पर्शी असा सुनीलदत्त कुलकर्णी यांचा ललित लेख. साक्षात पांडुरंगा ची अनुभूती होते

    उत्तर द्याहटवा

टिप्पणी पोस्ट करा

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

अविनाश निंबाळकर : साधेपणातून घडलेला अर्थपूर्ण जीवनप्रवास

दामिनी : आतल्या आकाशात चमकलेली वीज

🎖️ गौरव पत्र 🎖️ईएचव्ही यंत्रणांच्या वतीने मा. संचालक (प्रकल्प) श्री. अविनाश निंबाळकर साहेब यांना